Mijn gezicht dat raakt steeds trager uit de plooi
Het is al lang geleden dat ik harten brak
Omdat ik breedgeschouderd was en mooi
Mijn huid hangt om mijn botten als een oude zak
En mijn gezicht, dat raakt steeds trager uit de plooi
Al draag ik nog zo'n wervend vest en nog zo'n pakkend pak
Ik weet dat ik als lustobject geen hoge ogen gooi
Ooit was mijn houding fier, mijn huid zat strak
Maar mijn gezicht, dat raakt steeds trager uit de plooi
Sta ik na een korte nachtrust 's morgens op
Omdat de zon te fel op mijn gesloten ogen schijnt
Zitten er grote, centimeters diepe, vouwen in mijn kop
Het duurt een halve dag voordat het weer verdwijnt
Mijn lichaam is een doorgeroest en langzaam zinkend wrak
Mijn wenkbrauwen zijn aan verval ten prooi
Mijn haar is dun, mijn gang is traag, mijn schaamhaar kruimtabak
En mijn gezicht, dat raakt steeds trager uit de plooi
Maar mijn vrouw is gelukkig
Mijn vrouw is gelukkig
Mijn vrouw is gelukkig
Nog heel mooi
Mi cara que se vuelve más lenta y más lenta desde el pliegue
Ha pasado mucho tiempo desde que rompí corazones
Porque yo era de hombros anchos y hermoso
Mi piel se cuelga alrededor de mis huesos como una vieja bolsa
Y mi cara, se está volviendo cada vez más lenta
Aunque todavía llevo uno de esos cárdigan de reclutamiento y otro de esos trajes pegadizos
Sé que como objeto de lujuria no arrojo los ojos altos
Una vez que mi postura estaba orgullosa, mi piel estaba apretada
Pero mi cara es cada vez más lenta
Me levanto después de una noche de sueño por la mañana
Porque el sol brilla demasiado brillante en mis ojos cerrados
¿Hay grandes, centímetros de profundidad, pliegues en mi cabeza
Tarda medio día para que el clima desaparezca
Mi cuerpo es un naufragio oxidado y que se hunde lentamente
Mis cejas son presa de la decadencia
Mi cabello es delgado, mi marcha es lenta, mis migas de pelo púbico
Y mi cara, se está volviendo cada vez más lenta
Pero mi esposa es feliz
Mi esposa es feliz
Mi esposa es feliz
Todavía muy hermosa