O Leito de Procusto
Noite. da mágoa o espírito noctâmbulo
Passou de certo por aqui chorando!
Assim, em mágoa, eu também vou passando
Sonâmbulo... sonâmbulo... sonâmbulo...
Outra vez serei pábulo do susto
E terei outra vez de, em mágoa imerso,
Sacrificar-me por amor do verso
No meu eterno leito de procusto!
Por que cumpri o universal ditame?
Pois se eu sabia onde morava o vício,
Por que não evitei o precipício
Estrangulando minha carne infame?
El Lecho de Procusto
Noche. el espíritu noctámbulo de la pena
Pasó seguramente por aquí llorando
Así, en pena, también sigo pasando
Sonámbulo... sonámbulo... sonámbulo...
Otra vez seré presa del susto
Y otra vez tendré que, inmerso en la pena,
Sacrificarme por amor al verso
En mi eterno lecho de Procusto
¿Por qué cumplí el dictamen universal?
Pues si sabía dónde moraba el vicio,
¿Por qué no evité el precipicio
Estrangulando mi carne infame?
Escrita por: Augusto Dos Anjos / Jimi Triste