Surnud linnad
Sa oled imekombel jäänud ellu suures sõjas
su perekonnast järgi on su taskus päevapilt
Su kodu kiirgab surma välja tühjast aknaavast
su surnud maja surnud linnas küljes tarbetu silt
Sõpradeta surnud linnas seisad sa ja mõtled mille eest
Surnud linnad surnud linnad
Jalaga sa venna põlend laiba lükkad eemale
Jumalaga jätmatasa lähed koduväravast
Tuul toob ninna laibalehka kurku tolmu
ja sa köhid ja sa köhid ja sa tahad siit kähku ära
Päike tule appi hüüad punase tolmupilve poole sa
Surnud linnad surnud linnad
Vaevu komberdad sa linna servale
troostitu maastik avaneb su ees
Läbi selle surmakõrbe sa ei julge minna
sest sa kardad tee peal näha mõnda surnud linna
Seisad seal ja neelad sisse neutroneid ja ei tahagi karta neid
Surnud linnad surnud linnad
Dode Steden
Je bent op wonderbaarlijke wijze in leven gebleven na de grote oorlog
je hebt een foto van je familie in je zak
Je huis straalt de dood uit door het lege raam
je dode huis in de dode stad hangt met een nutteloos bord
Zonder vrienden sta je in de dode stad en denk je waartegen
Dode steden, dode steden
Met je voet duw je het verbrandde lichaam van je broer weg
Zonder afscheid ga je door de poort naar huis
De wind brengt de geur van lijken naar je toe, stof in je keel
en je hoest en je hoest en je wilt hier snel weg
Zon, kom me helpen, roep je naar de rode stofwolk
Dode steden, dode steden
Je strompelt nauwelijks naar de rand van de stad
een troosteloos landschap opent zich voor je
Door deze doodswoestijn durf je niet te gaan
want je bent bang onderweg een dode stad te zien
Je staat daar en slikt neutronen in en wilt ze niet eens vrezen
Dode steden, dode steden