M'hauria Agradat
M'hauria agradat viure en una masia
perduda entre alzines i pins vora el mar,
allà a l'Empordà, amb una barca petita per sortir a pescar.
M'hauria agradat.
M'hauria agradat que per aquella finestra
mai hagués pogut veure aquell cotxe daurat
frenar massa tard, o no trobar-me la mare, la nit de Nadal,
plorant d'amagat.
Però ningú em va avisar que es podia escriure una carta
com qui demana el menú per dinar.
Però ningú em va avisar i el cambrer no em fa cas
i tot sol, en silenci, m'acabo el meu plat.
M'hauria agradat que aquella promesa, d'amor i tendresa
no s'hagués transformat, després de tants anys,
en aquella carta distant, de comiat.
M'hauria agradat.
I m'hauria agradat poder ser a casa els vespres
tornant de la feina i dormir
quan el sol també ho fa.
M'hauria agradat.
Però suposo que això va com va,
i, com sempre, potser vaig fer tard,
i he de viure la vida
com qui encara somia
que potser s'acompleixi allò
que m'hauria agradat.
Però potser vaig fer tard.
Me Habría Gustado
Me habría gustado vivir en una masía
perdida entre encinas y pinos cerca del mar,
allí en el Empordà, con un barquito pequeño para salir a pescar.
Me habría gustado.
Me habría gustado que por aquella ventana
nunca hubiera podido ver aquel coche dorado
frenar demasiado tarde, o no encontrarme a mi madre, la noche de Navidad,
llorando a escondidas.
Pero nadie me avisó que se podía escribir una carta
como quien pide el menú para comer.
Pero nadie me avisó y el camarero no me hace caso
y solo, en silencio, termino mi plato.
Me habría gustado que aquella promesa, de amor y ternura
no se hubiera transformado, después de tantos años,
en aquella carta distante, de despedida.
Me habría gustado.
Y me habría gustado poder estar en casa las tardes
regresando del trabajo y dormir
cuando el sol también lo hace.
Me habría gustado.
Pero supongo que esto va como va,
y, como siempre, tal vez llegué tarde,
y debo vivir la vida
como quien aún sueña
que tal vez se cumpla aquello
que me habría gustado.
Pero tal vez llegué tarde.