Vincent
Starry, starry night
Paint your palette blue and gray
Look out on a summer's day
With eyes that know the darkness in my soul
Shadows on the hills
Sketch the trees and the daffodils
Catch the breeze and the winter chills
In colors on the snowy linen land
Now I understand
What you tried to say to me
How you suffered for your sanity
How you tried to set them free
They would not listen they did not know how
Perhaps they'll listen now
Starry, starry night
Flaming flowers that brightly blaze
Swirling clouds in violet haze
Reflecting Vincent's eyes of China blue
Colors changing hue
Morning fields of amber grain
Weathered faces lined in pain
Are soothed beneath the artist's loving hands
Now I understand
What you tried to say to me
How you suffered for your sanity
How you tried to set them free
They would not listen they did not know how
Perhaps they'll listen now
For they could not love you
But still your love was true
And when no hope was left in sight
On that starry, starry night
You took your life as lovers often do
But I could have told you Vincent
This world was never meant for one as
beautiful as you
Starry, starry night
Portraits hung in empty halls
Frameless heads on nameless walls
With eyes that watch the world and can't forget
Like the strangers that you've met
The ragged men in ragged clothes
A silver thorn on a bloody rose
Lie crushed and broken on the virgin snow
Now I think I know
What you tried to say to me
How you suffered for your sanity
How you tried to set them free
They would not listen they're not listening still
Perhaps they never will
Vincent
Sterren, sterrennacht
Verf je palet blauw en grijs
Kijk uit op een zomerse dag
Met ogen die de duisternis in mijn ziel kennen
Schaduwen op de heuvels
Schets de bomen en de narcissen
Vang de bries en de winterkou
In kleuren op het besneeuwde linnen land
Nu begrijp ik
Wat je probeerde te zeggen tegen mij
Hoe je leed voor je verstand
Hoe je probeerde hen vrij te laten
Ze wilden niet luisteren, ze wisten niet hoe
Misschien luisteren ze nu
Sterren, sterrennacht
Vurige bloemen die fel branden
Draaiende wolken in paarse nevel
Reflecterend Vincent's ogen van Chinees blauw
Kleuren veranderen van tint
Ochtendvelden van ambergraan
Verweerde gezichten getekend door pijn
Worden getroost onder de liefdevolle handen van de kunstenaar
Nu begrijp ik
Wat je probeerde te zeggen tegen mij
Hoe je leed voor je verstand
Hoe je probeerde hen vrij te laten
Ze wilden niet luisteren, ze wisten niet hoe
Misschien luisteren ze nu
Want ze konden je niet liefhebben
Maar toch was je liefde waarachtig
En toen er geen hoop meer in zicht was
Op die sterren, sterrennacht
Nam je je leven zoals geliefden vaak doen
Maar ik had je kunnen vertellen Vincent
Deze wereld was nooit bedoeld voor iemand zo
mooi als jij
Sterren, sterrennacht
Portretten hangen in lege zalen
Kaderloze hoofden op naamloze muren
Met ogen die de wereld bekijken en niet kunnen vergeten
Zoals de vreemden die je hebt ontmoet
De versleten mannen in versleten kleren
Een zilveren doorn op een bloederige roos
Liggen verpletterd en gebroken op de maagdelijk sneeuw
Nu denk ik dat ik weet
Wat je probeerde te zeggen tegen mij
Hoe je leed voor je verstand
Hoe je probeerde hen vrij te laten
Ze wilden niet luisteren, ze luisteren nog steeds niet
Misschien zullen ze dat nooit doen