Fatima
Je kent de vlakten, de woestijn
weet waar de zomers eeuwig zijn
Je proeft het zand nog op je tong
toen was je zorgeloos en jong
je wachtte op de karavaan
die bracht voor jou geschenken aan
bij de oase, bij de bron
hoor je nog hoe je moeder zong
Fatima, oh Fatima
waarom ben jij hier weggegaan
Fatima, oh Fatima
jij trok mee met de karavaan
Je zit nu in dit vreemde land
terwijl in jou het heimwee brandt
Je vader zocht voor jou een man
die de bruidsschat nog betalen kan
Je leeft in Brussel of in Luik
ver van familie en van thuis
Terwijl verdriet jouw hartje breekt
versta je de taal niet die men spreekt
Fatima, oh Fatima
wat hebben ze jou aangedaan
Fatima, oh Fatima
jij wil hier liever vlug vandaan
Terug naar de vlakte, de woestijn
waar Touaregs de koning zijn
en met geen enkele karavaan
zal je nog op verkenning gaan
Fátima
Conoces las llanuras, el desierto
sabes donde los veranos son eternos
Aún sientes la arena en tu lengua
cuando eras despreocupada y joven
Esperabas la caravana
que traía regalos para ti
en el oasis, en la fuente
aún escuchas cómo cantaba tu madre
Fátima, oh Fátima
¿por qué te has ido de aquí?
Fátima, oh Fátima
te uniste a la caravana
Ahora estás en esta tierra extraña
mientras la nostalgia arde en ti
Tu padre buscó un hombre para ti
que aún pueda pagar la dote
Vives en Bruselas o en Lieja
lejos de la familia y del hogar
Mientras la tristeza rompe tu corazón
no entiendes el idioma que hablan
Fátima, oh Fátima
¿qué te han hecho?
Fátima, oh Fátima
preferirías irte rápido de aquí
Volver a las llanuras, al desierto
donde los Tuaregs son los reyes
y con ninguna caravana
explorarás de nuevo