Flow, my tears
Flow, my tears, fall from your springs!
Exiled for ever, let me mourn;
Where night's black bird her sad infamy sings,
There let me live forlorn.
Down vain lights, shine you no more!
No nights are dark enough for those
That in despair their lost fortunes deplore.
Light doth but shame disclose.
Never may my woes be relieved,
Since pity is fled;
And tears and sighs and groans my weary days
Of all joys have deprived.
From the highest spire of contentment
My fortune is thrown;
And fear and grief and pain for my deserts
Are my hopes, since hope is gone.
Hark! you shadows that in darkness dwell,
Learn to contemn light
Happy, happy they that in hell
Feel not the world's despite.
Stroom, mijn tranen
Stroom, mijn tranen, val uit je bronnen!
Voor altijd verbannen, laat me rouwen;
Waar de zwarte vogel van de nacht haar treurige schande zingt,
Laat me daar verloren leven.
O, valse lichten, schijn niet meer!
Geen nachten zijn donker genoeg voor hen
Die in wanhoop hun verloren fortuin betreuren.
Licht onthult alleen maar schaamte.
Nooit mogen mijn zorgen verlicht worden,
Aangezien medelijden is verdwenen;
En tranen en zuchten en kreunen mijn vermoeide dagen
Van alle vreugde hebben beroofd.
Van de hoogste toren van tevredenheid
Is mijn fortuin geworpen;
En angst en verdriet en pijn voor mijn daden
Zijn mijn hoop, sinds hoop is verdwenen.
Hoor! jullie schaduwen die in duisternis wonen,
Leer het licht te verachten.
Gelukkig, gelukkig zijn zij die in de hel
De minachting van de wereld niet voelen.