De Ijzeren Pan
Als kind was ik wat minnetjes
Ik was wat je noemt veel te licht
De dokter zei: jij moet meer eten
Dan kom je wel aan je gewicht
Ik ging naar een kinderkolonie
De kok was een rare man
Die sloeg was wij moesten eten
Met geweld op een ijzeren pan
Ik werd nog magerder van de schrik
Want iedere kee dacht ik
Daar komt ie weer an
Met zijn ijzeren pan
Bij iedere stoot
Schrik ik mij haast dood
Ik zie van de honger vast scheel
Ik krijg geen hap door mijn keel
Ik krijg de zenuwen van
Die ijzeren pan
Ik ging op latere leeftijd
Als ketelbink mee naar de west
Misschien was ik bootsman geworden
Want varen beviel mij heel best
Toch ben ik niet lang blijven varen
De kok was de schuld ervan
Want was het tijd om te eten
Sloeg hij in het kombuis op een pan
Dus eten deed ik geen hap
Want ik dacht bij iedere klap
Daar komt ie weer an
Met zijn ijzeren pan
Bij iedere stoot
Schrik ik mij haast dood
Ik zie van de honger vast scheel
Ik krijg geen hap door mijn keel
Ik krijg de zenuwen van
Die ijzeren pan
La sartén de hierro
Cuando era niño, era un poco débil
Era lo que se llama demasiado ligero
El médico dijo: debes comer más
Así ganarás peso
Fui a una colonia infantil
El cocinero era un hombre extraño
Que golpeaba lo que debíamos comer
Con violencia en una sartén de hierro
Me volví aún más delgado de miedo
Porque cada vez pensaba
Ahí viene de nuevo
Con su sartén de hierro
En cada golpe
Casi me asusto hasta la muerte
Veo borroso por el hambre
No puedo tragar nada
Me pongo nervioso
Por esa sartén de hierro
En mi vida adulta
Fui como grumete hacia el oeste
Quizás me habría convertido en contramaestre
Porque me gustaba mucho navegar
Sin embargo, no seguí navegando por mucho tiempo
El cocinero fue el culpable
Porque cuando era hora de comer
Golpeaba en la cocina con una sartén
Así que no comía ni un bocado
Porque pensaba en cada golpe
Ahí viene de nuevo
Con su sartén de hierro
En cada golpe
Casi me asusto hasta la muerte
Veo borroso por el hambre
No puedo tragar nada
Me pongo nervioso
Por esa sartén de hierro