In de schemering
In de schemering, stille voortuin, stille straat naast de open deur
In de schemering, warme zomeravond laat kamperfoeliegeur
En de nachtegaal in de lindenboom gezeten zingt zijn avondlied
En roept alles op wat ze beter kan vergeten, maar dat kan ze niet
In de schemering doemen alle beelden op uit haar herinnering
In de schemering, opde bank tegen het huis
Ziet haar moeder terug, ziet de naaidoos en de schaar in de schemering
Ziet de kamer terug, de piano het dressoir in de schemering
Ziet de broertjes en het zusjes met zijn allen rond de tafel aan het avondmaal
Ziet haar vader in de tuin
Ruikt de geur van zijn sigaar en hoort de nachtegaal
Voor het slapen gaan als ze dicht tegen hem aankroop met haar nachtpon aan
In de schemering, op de bank tegen het huis
Ziet de meisjes gaan altijd lacherig en stijf in de schemering
Ziet de jongens staan voelt de handen aan haar lijf in de schemering
Proeft de zorgeloze zomers, de bevredigde verlangens, de oneindigheid
Van geluk dat zo gewoon leek tot het op een dag vervangen was door eenzaamheid
Met haar ogen vol tranen van teleurstelling en alcohol
In de schemering, op de bank tegen het huis
In de schemering, op de bank tegen het huis
Al anochecer
Al atardecer, tranquilo jardín delantero, calle tranquila al lado de la puerta abierta
Al atardecer, la cálida noche de verano deja la fragancia de madreselva
Y el ruiseñor sentado en el tilo canta su canción de la tarde
Y convocó todo lo que podía olvidar mejor, pero no puede
Al anochecer, todas las imágenes emergen de su memoria
Al anochecer, en el sofá contra la casa
Ver a su madre otra vez, ver la caja de coser y las tijeras al atardecer
Ver la habitación atrás, el piano el aparador al atardecer
Ver a los hermanos y hermanas alrededor de la mesa en la cena
Ver a su padre en el jardín
Huele el olor de su cigarro y escucha el ruiseñor
Antes de ir a la cama cuando ella se acercó a él con su camisón en
Al atardecer, en el sofá contra la casa
Ver a las chicas siempre ir risible y rígido al anochecer
Ver a los chicos de pie siente las manos en su cuerpo al anochecer
Saborea los veranos despreocupados, los deseos satisfechos, el infinito
Desde la felicidad que parecía tan común hasta que un día fue reemplazada por la soledad
Con los ojos llenos de lágrimas de decepción y alcohol
Al atardecer, en el sofá contra la casa
Al atardecer, en el sofá contra la casa