395px

Caballo Ruço

José Gonçalez

Cavalo Ruço

Eu tive um cavalo ruço
Que se chamava gingão
De uma capona bravia
Que eu queria e sentia
Como a um bom irmão

Era o cavalo mais lindo
Que nasceu no Ribatejo
Eu nunca tive outro assim
Tão manso que enfim
Ainda o desejo

Saltava que era um primor
Tudo fazia com graça
Era bom a tourear
A derribar sem vacilar
No campo ou na praça

Corria lebres com gosto
E nenhum galgo o passava
E quando o viam a correr
Com prazer, sem sofrer
A todos pasmava

A brincar lá na lezíria
O iam admirar
Ainda parece que o vejo
Á beira do Tejo
A correr e a saltar

Foi um toiro que o matou
Num dia de infelicidade
Eu nunca mais montei
Nem sei se o farei
Tal é a saudade

Caballo Ruço

Tuve un caballo ruço
Que se llamaba gingão
De una yegua salvaje
Que quería y sentía
Como a un buen hermano

Era el caballo más hermoso
Que nació en el Ribatejo
Nunca tuve otro así
Tan manso que aún
Lo deseo

Saltaba con primor
Todo lo hacía con gracia
Era bueno toreando
Derribando sin vacilar
En el campo o en la plaza

Corría liebres con gusto
Y ningún galgo lo alcanzaba
Y cuando lo veían correr
Con placer, sin sufrir
A todos asombraba

Jugando en la lezíria
Iban a admirarlo
Aún parece que lo veo
Al borde del Tajo
Corriendo y saltando

Fue un toro el que lo mató
En un día de desdicha
Nunca más monté
Ni sé si lo haré
Tal es la añoranza

Escrita por: Frederico Valerio / Paulo José Carvalho Vidal