Maria Tristeza
Ao ouvir o surdo ela desceu
Maria da Silva Tristeza
Vivendo em seu humilde barracão
Mergulhada na imensa solidão (lalaiá)
E um sorriso em seus lábios brotou, brotou
Quando a escola de samba começou
E um sorriso em seus lábios brotou, brotou
Quando a escola de samba começou
Maria cantava, Maria chorava, Maria sorria
Trocando a sua tristeza
Por uns momentos de alegria
Esqueceu de tudo
Se entregou ao Carnaval
Foram apenas três para sua alegria chegar ao final
Chegou quarta-feira, tudo era cinza
Tudo se acabou
Pois a alegria da Maria terminou
Tirou a sandália, voltou para o morro e sentou-se à mesa
Volto-se a chamar Maria da Silva Tristeza
Tirou a sandália, voltou para o morro e sentou-se à mesa
Volto-se a chamar Maria da Silva Tristeza!
Maria Treurigheid
Toen ze de trommel hoorde, kwam ze naar beneden
Maria van Silva Treurigheid
Leefde in haar bescheiden huisje
Verzonken in de immense eenzaamheid (lalaiá)
En een glimlach bloeide op haar lippen, bloeide,
Toen de samba-school begon
En een glimlach bloeide op haar lippen, bloeide,
Toen de samba-school begon
Maria zong, Maria huilde, Maria lachte
Ruilde haar verdriet
Voor een paar momenten van vreugde
Vergeet alles
Zij gaf zich over aan het Carnaval
Het waren slechts drie dagen voordat haar vreugde ten einde kwam
Woensdag kwam, alles was grijs
Alles was voorbij
Want de vreugde van Maria was voorbij
Ze deed haar sandalen uit, ging terug naar de heuvel en ging aan tafel zitten
Ze werd weer Maria van Silva Treurigheid
Ze deed haar sandalen uit, ging terug naar de heuvel en ging aan tafel zitten
Ze werd weer Maria van Silva Treurigheid!