De Hopelozen
Ik zing een liedje voor de hopelozen
Die levenslang nog nooit werden verstaan
Misschien omdat zij andere wegen kozen
Die wij, met goed fatsoen, niet durfden gaan
Wij leven immers langs een vaste baan
Bezaaid met dogma's en met zekerheden
Waarmee we zijn vertrouwd, van kinds af aan
Die stammen uit een schoon en ver verleden
Misschien hebben ze vroeger ook gebeden
Misschien met zoveel meer geloof dan zij
Die 't alleen op vaste uren deden
Als ging het om een alledaags karwei
Zij wilden niet meer verder in de rij
Der vromen, die, hoewel zij God beleiden
Elkaar in zijn naam dagelijks bestrijden
Ten bate van hun kerk en hun partij
Was steeds 't koren van het kaf gescheiden
De mens die dorste naar gerechtigheid
Had niet steeds dieper hoeven af te glijden
Tot in het nihilisme van z'n tijd
Nu is 'ie al z'n hoop en houvast kwijt
En zoekt vergeefs naar ongeschonden rozen
En strijdt vergeefs een hopeloze strijd
Dit is 't liedje voor de hopelozen
De los Desesperados
Canto una canción para los desesperados
Que nunca fueron comprendidos en toda su vida
Quizás porque eligieron caminos diferentes
Que nosotros, con buena educación, no nos atrevimos a tomar
Vivimos a lo largo de un camino fijo
Sembrado de dogmas y certezas
Con las que estamos familiarizados desde la infancia
Que provienen de un pasado lejano y limpio
Quizás ellos también rezaban antes
Quizás con mucho más fe que aquellos
Que solo lo hacían en horas específicas
Como si fuera una tarea cotidiana
Ellos no querían seguir en la fila
De los piadosos, que, aunque profesan a Dios
Se combaten diariamente en su nombre
En beneficio de su iglesia y su partido
Siempre se separaba el trigo de la paja
El ser humano que anhelaba justicia
No habría tenido que caer más profundamente
En el nihilismo de su época
Ahora ha perdido toda su esperanza y apoyo
Y busca en vano rosas intactas
Y lucha en vano una batalla desesperada
Esta es la canción para los desesperados