Mijnheer X (mijnheer N.n.)
Hij sjokte langs de wegen
Op 't midden van de dag
Hij had de trieste regen
De wind en alles tegen
En niemand die het zag
Hij was slechts een van dezen
Die zwerven als de wind
Een nietig naamloos wezen
Dat tussen hoop en vreze
Alleen de weg niet vindt
Doch gij en ik, verblinden
Wij zagen hem niet gaan
Wij trachten slechts te vinden
Wat 't eigen harte zinde
Zo druk was ons bestaan
Hij zocht zijn ziel te laven
Bij alles wat hij vond
Bij slechten en bij braven
Bij meesters en bij slaven
Doch geen die hem verstond
Wij hebben 't niet geweten
Tot hij tenslotte viel
Nog twee of driemaal eten
Dan zijn we hem vergeten
En God hebbe zijn ziel
Señor X (señor N.n.)
Él caminaba por los caminos
En medio del día
Tenía la triste lluvia
El viento y todo en su contra
Y nadie que lo viera
Él era solo uno de aquellos
Que vagan como el viento
Un ser insignificante y sin nombre
Que entre la esperanza y el temor
Simplemente no encuentra el camino
Pero tú y yo, cegados
No lo vimos irse
Solo intentábamos encontrar
Lo que nuestro propio corazón deseaba
Tan ocupada estaba nuestra existencia
Él buscaba saciar su alma
En todo lo que encontraba
Entre los malos y los buenos
Entre los amos y los esclavos
Pero nadie lo entendía
No lo supimos
Hasta que finalmente cayó
Un par de veces más comer
Entonces lo olvidaremos
Y Dios tenga su alma