Rijmloos
Om half acht 's morgens dan is het zo ver
En slaat zijn wekker de ratelslag
Het vaste teken om op te staan
Hij stapt nog wat aarzelend de morgen in
Want dromen verruilen voor werkelijkheid
Is altijd toch even een moeilijk punt
Gewoontebrood met gewoontejam
Gewoontethee met gewoontekrant
Waar niks in staat dan gewoontenieuws
En rond half negen dan moet het wel
Dan reikt hij zijn vrouw de gewoontezoen
En haast zich op weg naar het kleurloos nut
Maar dromend bouw je geen status op
Hij weet dat zaken voor het meisje gaan
Zijn handen kneden de tijd door het geld
Zo rijgen de dagen zich een voor een
Te zamen tot jaren van welbesteed
Te zamen tot leven van nooit geleefd
Soms heeft hij ook wel een zwak moment
Dan denkt hij het leven moest leven zijn
Met wonderen erin en een warmte-vuur
De vlag in de hand en een rinkelbel
De kroon op het hoofd en het feestkleed aan
En naast hem zijn lief met de druiventros
Hij doet zoals hem is voorgedaan
Hij denkt zoals hem is voorgedacht
Hij zegt zoals hem is voorgezegd
Misschien aan het eind van de laatste dag
En dan hem de ogen zullen opengaan
En tonen hoe mooi het had kunnen zijn
Reimlos
Um halb acht morgens ist es dann so weit
Und sein Wecker schlägt den Ratterton
Das feste Zeichen, um aufzustehen
Er tritt noch etwas zögerlich in den Morgen ein
Denn Träume gegen die Realität eintauschen
Ist immer ein schwieriger Punkt
Gewohnheitsbrot mit Gewohnheitsmarmelade
Gewohnheitstee mit der Gewohnheitszeitung
Wo nichts steht als gewohnte Nachrichten
Und gegen halb neun muss es dann sein
Reicht er seiner Frau den Gewohnheitskuss
Und eilt auf dem Weg zum farblosen Nutzen
Doch träumend baut man keinen Status auf
Er weiß, dass die Geschäfte für das Mädchen laufen
Seine Hände kneten die Zeit durch das Geld
So reihen sich die Tage eins nach dem anderen
Zusammen zu Jahren, die gut investiert sind
Zusammen zu einem Leben, das nie gelebt wurde
Manchmal hat er auch einen schwachen Moment
Dann denkt er, das Leben müsste lebendig sein
Mit Wundern darin und einem wärmenden Feuer
Die Fahne in der Hand und eine Klingel
Die Krone auf dem Kopf und das Festkleid an
Und neben ihm seine Liebe mit dem Traubenbündel
Er tut, wie man es ihm vorgelebt hat
Er denkt, wie man es ihm vorgezeigt hat
Er sagt, wie man es ihm gesagt hat
Vielleicht am Ende des letzten Tages
Und dann werden ihm die Augen aufgehen
Und zeigen, wie schön es hätte sein können