Puisque je t'aime
Tu ne devrais pas laisser passer le temps
Sans y mettre ton coeur, tes douleurs et tes joies
Tu ne devrais pas laisser fuir la rivière
Sans y mettre un bateau, un sourire, un espoir
Dans le vent qui se lève
Y a le son d'un violon
Et celui d'un piano qui ramène au présent
Comme une promesse, les mots et les gestes
Puisque je t'aime, puisque je t'aime
Alors, tu devrais laisser s'ouvrir ton âme
Pour tromper son ennui, tes regrets et tes peines
Alors, tu devrais laisser libre l'oiseau
Pour trouver l'horizon, tes couleurs, ton bonheur
Dans le vent qui se lève
Y a le son de ma voix
Et celui de tes gestes qui ramènent au présent
Semblable à un serment, le passé, le futur
Puisque je t'aime, puisque je t'aime
Omdat ik van je hou
Je zou de tijd niet moeten laten verstrijken
Zonder je hart, je pijn en je vreugde erin te stoppen
Je zou de rivier niet moeten laten weglopen
Zonder er een boot, een glimlach, een hoop in te zetten
In de opkomende wind
Is er het geluid van een viool
En dat van een piano die ons terugbrengt naar het heden
Als een belofte, de woorden en de gebaren
Omdat ik van je hou, omdat ik van je hou
Dus, je zou je ziel moeten laten openen
Om de verveling, je spijt en je verdriet te verjagen
Dus, je zou de vogel vrij moeten laten
Om de horizon, je kleuren, je geluk te vinden
In de opkomende wind
Is er het geluid van mijn stem
En dat van jouw gebaren die ons terugbrengen naar het heden
Vergelijkbaar met een eed, het verleden, de toekomst
Omdat ik van je hou, omdat ik van je hou