En Fazla İçimde Ölürsün
En fazla içimde ölürsün
Cesedini sürüklerim gittiğim her yere
Kızıl sonbaharım
Hangi aşk kendi fırtınasına dayanabildi
Ellerimde çoğul bir gölge kuşu
Adının arkasına basmadan yürüdüm
Alnımda birikti çizikler
Adımdan çıkardım aklımı
Aklımsız kaldım
Neylersin
İnsanız
Ne yapsak eksiğiz işte
Ölüme ayarlı saatiz
En fazla içimde ölürsün
Sorarım
Şiir papirüslerinin hangi köşesine karaladın beni?
Hangi hare'mden yakaladın da çiğnemeden yuttun gözlerimi?
Kekeme repliklerin ezber bozduran kuşu
Hangi rüzgârlara sattın da saçlarını
Devrik cümlelerimin öznesi oldun?
İçindeki kötü senaryoların kahramanı olmak istemezdim
Dağıldı bak derlenip toplanmış dağılmalarım
En fazla içimde ölürsün
Nasılsa yokluk rehin bırakılıyor kalana
Kalan gidene denk neyi varsa susuyor.
Ve susmak inceltiyor her yarayı
Ve susmak bakmak oluyor
Gitmediğin her yere
Kim tutuklanmış yalnızlıktan
Gizin içine gizlenen kim
Söyle beni nerene sakladın
Ki şimdi bu kadar sokaktayım
En fazla içimde ölürsün
Karla karışık yağarsın yara bereme
Karma karışık kalırsın cinnet şeridinde
Kaldırımların kaldıramadığı her neyse işte
Bulamadığın her ne varsa büyük yıkımların izinde
Sana borcum olsun
Hiç yazılmayacak bir şiirin içinde
En fazla içimde ölürsün
Yanağında yanar avucum
Avucumda imlası bozuk bir şiir kalır
Gözlerinin namlusu döner, yakar kirpiklerimi
Kulağımda bir tepenin rüzgârı uğuldar
Gırtlağıma kadar aşka batarım
Yeteri yok. eksiği fazla.
Neyin kaldı eksilenlerden arta
İçeri doğru kapanan bir kapıydın
Saçlarından geçtim önce
Ve kendimden öylece
Neyim yoksa var bildim
Eğildim
Eksildim
Eridim
Bir seni bitirmedim
Hangi rüzgarlara sattın da saçlarını
Uğultusuna tutunamadın
Ömürden nefes çalarak ne kadar yaşarsa insan
Öyle yaşadım gözlerini
Tenimde itiş kakış
Cebimde depremlerin
Esrarlı gece ayinleri
Volkanik şiirler
Usul usul giymedim mi sözlerini
Yalnızlığın tiradını kapamadım mı her sefer
Sensizlik seni anlattı en çok
Vazgeçmeler vazgeçmekten vazgeçti
Söyle saçlarında öldüğüm
Bir geri gidiş kaç günde gelirdi?
En fazla içimde ölürsün
Cesedini sürüklerim gittiğim her yere
Tenimin yırtıldığı yerden mi girdin içeri
Açar gibi yaparak açık bir kapıyı
Beni ikiye böldün
Hadi içimi kendine aldın da
Beni nerde bıraktın
Hangisini seçerdin benim için
Ve hangisinden vazgeçerdin kendin için
Ben yarama çoktan sen bastım
Yaşım kadar gencim
Adın çabuk diye geçti
Ardında aç köpekleri bırakarak
Ezberimden geçtim.
Hızla biten aşk şarkılarından geçtim
Senden bir şey eksiltmeden sana çok şey bırakmaktı aşk
Bildim
Biz dalkavuk bir aydınlığın yerine
Onurlu bir karanlığı seçtik
Ve bir öyküden ağlarcasına geçtik
Cesurduk çünkü
Kendimizi kendi düşlerimizden kovacak kadar
Ömrüne yüz çevirmiş iki masalcıyız
Gerisi hiçlik
Gerisi yokluk
Sensizliğin anlattığı ne vardı senden başka
Bir hayatın tüm yanılgılarını
Saçlarında çözdüm
Şimdi beni hangi yanımdan susacaksın
Sessizlikte bir dildir
Çoğul susulur
Pusulur
Şimdi beni hangi yanımdan kusacaksın
Yıkık şehrimin izbesi
En fazla içimde ölürsün
En çok
Gözlerime gömülürsün.
Gözlerimi kaparım
Vasiyetimi yazarım...
Lo más que mueres dentro de mí
Lo más que mueres en mí
Arrastraré tu cuerpo donde quiera que vaya
Mi Otoño Rojo
¿Qué amor podría soportar su propia tormenta?
Un ave sombra plural en mis manos
Caminé sin pisar la parte posterior de tu nombre
Rasguños acumulados en mi frente
Tomé mi mente fuera de mi nombre
Estoy fuera de mi mente
¿Qué eres?
Somos humanos
Nos estamos perdiendo qué hacer
Es nuestro reloj listo para morir
Lo más que mueres en mí
Preguntaré
¿A qué rincón del papiro poético me has apunteado?
¿De qué liebre me agarraste y tragaste mis ojos sin masticar?
Memorizar aves de líneas tartamudeando
¿A qué vientos le vendiste el pelo?
¿Eres el sujeto de mis sentencias revocadas?
No me gustaría ser el héroe de tus malos escenarios
Mira, mi reunidos y reunidos dispersos
Lo más que mueres en mí
De todos modos, la pobreza está siendo rehén del resto
Lo que sea igual al que queda está en silencio
Y el silencio hace que cada herida sea más delgada
Y el silencio se verá
Donde quiera que no vayas
Que fue arrestado por soledad
¿Quién se esconde en lo oculto
Dime dónde me escondiste
Que es lo lejos que estoy en la calle ahora
Lo más que mueres en mí
Llueve con nieve ♪ ♪ No duele
Estarás mezclado en la tira de la locura
Lo que sea que la acera no pueda manejar
Lo que no encuentres está en el camino de una gran destrucción
Te debo una
En un poema que nunca será escrito
Lo más que mueres en mí
Mi palma arde en tu mejilla
Tengo un poema con una ortografía rota en mi palma
El barril de tus ojos gira y quema mis pestañas
El viento de una colina aulló en mi oído
Estoy hasta el cuello enamorado
No hay suficiente. Más que suficiente
¿Qué queda de ti perdido?
Eras una puerta cerrándose
Pasé por tu pelo antes
Y me gusta a mí mismo
Sé lo que me pasa
Me incliné
Me he perdido
Me derreí
Yo no terminé contigo
¿A qué vientos vendiste tu pelo?
No podías aferrarte a sus aullidos
Cuánto tiempo vive un hombre robando el aliento de la vida
Así es como viví tus ojos
Toop en mi piel
Terremotos en mi bolsillo
Misteriosos ritos nocturnos
Poemas volcánicos
¿No usé tus palabras?
¿No he perdido la ambición de la soledad cada vez?
La falta de ti me dijo lo más
Los abandonos dejaron de rendirse
Dime que morí en tu cabello
¿Cuántos días regresaría uno?
Lo más que mueres en mí
Arrastraré tu cuerpo donde quiera que vaya
¿Viniste donde mi piel estaba rota?
fingiendo abrir una puerta abierta
Me cortaste por la mitad
Vamos, me metiste dentro
¿Dónde me dejaste?
¿Cuál elegirías para mí?
¿Y a cuál te darías por ti mismo?
Ya me pisé la herida
Soy tan joven como mi edad
Tu nombre fue rápido
Dejando perros hambrientos atrás
Lo he pasado de memoria
Pasé por canciones de amor que terminaron rápido
El amor era dejarte tanto sin quitarte nada
Lo sabía
Somos halagos en lugar de una luz
Elegimos una oscuridad honorable
Y lloramos de una historia
Éramos valientes porque
Para sacarnos de nuestros propios sueños
Somos dos cuentos que se alejaron de la vida
El resto no es nada
El resto es ausencia
¿Qué fue sin ti, excepto tú?
Todas las ilusiones de una vida
Te lo desaté en el pelo
Ahora, ¿de qué lado me vas a callar?
Es un lenguaje en silencio
El plural es silencioso
Brújula
¿Qué lado de mí vas a vomitar ahora?
El remanente de mi ciudad en ruinas
Lo más que mueres en mí
Más
Serás enterrado en mis ojos
Cierro los ojos
Escribo mi testamento