Seni İçimden Terk Ediyorum
Binmediğim hiç bir otobüs
Beklemediğim hiç bir durak kalmadı bu şehirde
Gittikçe azalıyor hayat
Neyi erken yaşadıysam
Hep ona geç kalıyorum
Sana göçüyorum her sonbahar
Yolların çıkmıyor aşkıma
Unuttuğun yağmurların adı saklımda
Seni içimden terk ediyorum
Susmaktan yoruldum
Kuşlar ve şarkılar bu şehri terk edeli beri
Efkar demliyorum gözlerimde
Yaşlarımı, yanağıma varmadan öldürüyorum
Tam sancağımdan yaralıyorum kendimi
Alnını yüreğime dayadığın güne bakıp
Seni içimden terkediyorum
Ne unutacak kadar nefret ettin
Ne hatırlayacak kadar sevdin
Yıkık bir duvar kadar bile pişman değilsin biliyorum
Beni hep bulmamak için aradın
Yanılgımdın
Yandığımdın
Yangındın
Sensizliğe yenilmek
Sana yenilmekten zor olsada
Ardımda bir sürü "belki"ler bırakarak
Seni içimden terk ediyorum
Şimdi
İçimizde öldürecek bir anı bile bulamayan
İki yarım kaldık
Tamamlayamadık bizi
Elinden tutamadık yanlızlığımın
Saçlarımıda uzaklarına gömdün
İçimin mavisi senin okyanusundandı
Al! geri veriyorum.
Kilitleri hep yanlış kapılara vurdun
Devrilmiş vagonlara dönerken gözlerim
Sana bensizliği terkediyorum
"yârime uzanmayan bütün dallarım kırılsın" demiştin
Aşk içinde doğmuşsa nereye kaçabilirdi?
Ne tuhaf değil mi?
İçimi acıtanda sendin
Acımı dindirecek olanda
"ya öldür beni"dedim
Ya da git benden
İçi bulanık bir sevdanın ucunda
Seni kaybettim
Aldırmadın aldırmalarıma
Bir gecede yakıp yârini
Şafaklara sattın ihanetini
Küllerime basanlar bile utandı yaptığından
İşte soluk bir ömrün son nefesi
Benden
İçimden
Terkediyorum
Ik Laat Je Van Binnen Achter
Geen enkele bus waar ik op stapte
Geen enkele halte waar ik op wachtte in deze stad
Het leven vermindert steeds meer
Wat ik te vroeg heb meegemaakt
Daar kom ik altijd te laat voor
Elke herfst verhuis ik naar jou
Jouw wegen leiden niet naar mijn liefde
De naam van de regen die je vergat, is verborgen in mij
Ik laat je van binnen achter
Ik ben moe van het zwijgen
Vogels en liedjes zijn deze stad ontvlucht
Ik vul mijn ogen met verdriet
Ik dood mijn tranen voordat ze mijn wangen raken
Ik verwond mezelf met mijn eigen vlag
Kijkend naar de zon waarop je je voorhoofd legde
Ik laat je van binnen achter
Je haatte me niet genoeg om te vergeten
Je hield niet genoeg van me om te herinneren
Zelfs niet spijtig als een vervallen muur, dat weet ik
Je zocht me altijd om me niet te vinden
Je was mijn vergissing
Je was mijn brand
Je was mijn vuur
Verliezen aan het leven zonder jou
Is moeilijker dan verliezen aan jou
Terwijl ik een heleboel 'misschien's achterlaat
Ik laat je van binnen achter
Nu
We zijn twee helften die geen herinnering kunnen vinden om te doden
We zijn niet compleet
We konden onszelf niet afmaken
We konden de hand van mijn eenzaamheid niet vasthouden
Je begroef ook mijn haren in de verte
De blauwheid van mijn binnenste was jouw oceaan
Neem! Ik geef het terug.
Je sloeg altijd de verkeerde sloten
Terwijl mijn ogen terugkeren naar omgevallen wagons
Ik laat je de leegte zonder mij achter
"Breek al mijn takken die niet naar mijn geliefde reiken," zei je
Als de liefde geboren is in de liefde, waar kon het dan naartoe?
Is het niet vreemd?
Jij was degene die mijn binnenste pijn deed
Jij was ook degene die mijn pijn kon verlichten
"Of dood me," zei ik
Of ga van me weg
Aan het uiteinde van een troebele liefde
Verloor ik je
Je gaf geen aandacht aan mijn zorgen
In één nacht verbrandde je mijn liefde
Je verkocht je verraad aan de dageraad
Zelfs degenen die op mijn as stonden, schaamden zich voor wat je deed
Hier is de laatste adem van een bleke levensloop
Van mij
Van binnen
Laat ik je achter.