Der Füsilier II
Die Truppen in Przemysl
Sind längst schon verloren
Beim Bruch von Wetlina
Zehntausend erfroren
Sie lassen sich einschneien
Um nie mehr zu erwachen
Andere exponieren sich
Eine Kugel zu erhaschen
Verwundete Kameraden
Gehen elendig zugrunde
Krümmen sich im Eis und
Sterben nach vielen Stunden
Nachts kommen die Wölfe
Und holen sich die Toten
Hochmut und Ehre
Im Gebirgskrieg zerstoben
Und wir ziehen voran
Im Sturm mit Drang
Schritt um Schritt tief durch den Schnee
Und jeder Mann
So gut er kann
Schaut, dass er dem Wahnsinn entgeht
Und wir ziehen voran
Im Sturm mit Drang
Der Frost das letzte Geleit
Der Eisvorhang
Umkreist solang
Bis er die Toten einschneit
Das letzte Geleit
Unsere Taktik
Vernichtet die Heere
Benannt war die Praktik
Als verbrannte Erde
Keine Zuflucht kein Schutz
Für uns nichts mehr zu holen
Nur Asche und Schutt
Liegt auf verbrannten Boden
Seit mehreren Wochen
Nur gefrorene Rüben
Die Nägel zerbrochen
Vom hungrigen Wühlen
Die Heimat vor Augen
So stampf ich voran
Ohne Rast ohne Pausen
Durch Sturm mit dem Drang
Und ich zieh voran
Im Sturm mit Drang
Die Kälte in Mark und Gebein
Der Tod bot an
Nimm meine Hand
Lass dich vom Leiden befrein’
Und ich zieh voran
Im toten Land
Ich liege im friedlichen Weiß
Zur Heimat hin
Zu Frau und Kind
Träum ich erfroren im Eis
Und ich zieh voran
Im Sturm mit Drang
Ich liege im friedlichen Weiß
Zur Heimat hin
Zu Frau und Kind
Träum ich erfroren im Eis
De Füsilier II
De troepen in Przemysl
Zijn allang verloren
Bij de breuk van Wetlina
Tienduizend bevroren
Ze laten zich insneeuwen
Om nooit meer te ontwaken
Anderen stellen zich bloot
Om een kogel te pakken
Gewonde kameraden
Gaan ellendig ten onder
Krommen zich in het ijs en
Sterven na vele uren
's Nachts komen de wolven
En nemen de doden mee
Trots en eer
Verpulverd in de bergoorlog
En wij trekken voort
In de storm met drang
Stap voor stap diep door de sneeuw
En elke man
Zo goed hij kan
Zorgt dat hij de waanzin ontgaat
En wij trekken voort
In de storm met drang
De kou als laatste geleide
Het ijsgordijn
Omringt zolang
Tot het de doden insneeuwt
De laatste geleide
Onze tactiek
Vernietigt de legers
De praktijk werd genoemd
Als verbrande aarde
Geen toevlucht, geen bescherming
Voor ons is er niets meer te halen
Alleen as en puin
Ligt op verbrand terrein
Al wekenlang
Alleen bevroren bieten
De nagels gebroken
Van het hongerige woelen
Het thuis voor ogen
Zo stamp ik voort
Zonder rust, zonder pauzes
Door de storm met de drang
En ik trek voort
In de storm met drang
De kou in merg en been
De dood bood aan
Neem mijn hand
Laat je van het lijden bevrijden
En ik trek voort
In het dodenland
Ik lig in vredig wit
Naar het thuisland
Naar vrouw en kind
Droom ik bevroren in het ijs
En ik trek voort
In de storm met drang
Ik lig in vredig wit
Naar het thuisland
Naar vrouw en kind
Droom ik bevroren in het ijs