Grabcholerik
Da grobe Sand da Zeit fliast bedächtig aus zabrochne Stundenglasl
Pulsiert rauh und unnochgiebig, zwischen unsre zaschundenen Finga
Wia weit wiad uns unsa Sehnsucht no trogn, de nostalgievazerrtn Summa?!
Wonn ois guad geht vielleicht no bis ins nexte Joa, owa ewig weit sicha nimma
A föhg‘loateta Moistrom aus Zeit, treibt uns an entgegeng’setzte Orte
Wei de Entfremdung de is bliem, und lebt mi jetz laa, voroim vo innen
Wos san scho de Erinnerungen an domois, warum imma auf Vagongenes besinna?
Se wernd doch a boid nur wia Graupel zwischen unsre miaden Finga zarinna
Drum frog mi nie wieda noch de oiden Tåg
Frog mi nie wieda noch de oiden G’schichten
I woas du heast as bis heite imma wieda gern
Owa I ko dagegen scho long auf se vazichten
Wia homs eh scho an weit aus’z longen Weg trogn
Voroim füa des das uns eh stets nua mit Gram bedocht hom
Wei I bin ma am End heit oafoch nimma sicher Ob wia nur üwa de G’schichten, oda se vor oim üwa uns g’locht hom
Oda obs imma no lochn
Wei oi de losgelösten und lustigen Zeiten
Wernd einfoch ned mehr desto öta dasd wirst
Oi de sinnwidrigen leeren Phrasen zwingan di nieda
Und bringan di Tåg für Tåg näha an dei eig’nes Gråb
Wei oans lernst ois Erwåchsener a recht schnö
Es sterbn imma de wosd das am wenigstn erwoatst ois erschts
Und tragische Verluste vadrängan in Frohsinn, wieda moi hod uns es Lebn teischt
Wir hom wieda moi glaubt es gib no mehr ois des wos ma eh scho g’riagt hom
Und iangwonn wia ma no Kinda woan
Sama wie an jedem Tag aussi zum spün
Und hom erst Joara spada vastonden
Dass es letzte Moi gleichzeitig es Begräbnis unsra Kindheit woa
Wei wonn de Wut kumd und nie wieda geht
Homma d‘losgelöste Zeit üwawunden und jeda dea alloa im Leben steht
Der woas, de oiden Zeiten san scho längst vorbei
Und dewegn gibs heit nur mehr d’finstan G’schichten drüwa
Agarrado por la ira
El áspero tiempo fluye lentamente desde el roto reloj de arena
Pulsa áspero e implacable, entre nuestros dedos maltrechos
¿Hasta dónde nos llevará nuestra añoranza, el verano desgarrado por la nostalgia?
Cuando todo va bien, tal vez hasta el próximo año, pero eternamente lejos seguro que no
Un río de tiempo desbocado nos lleva a lugares opuestos
Porque la alienación permanece, y ahora vivo aquí, desde adentro
¿Qué son los recuerdos de aquel entonces, por qué siempre reflexionar sobre lo pasado?
Pronto serán solo como granizo entre nuestros cansados dedos
Así que nunca me preguntes de nuevo por los viejos días
Nunca me preguntes de nuevo por las viejas historias
Sé que escuchas todo esto hasta hoy una y otra vez
Pero yo puedo renunciar a ello desde hace mucho tiempo
Hemos recorrido un largo camino
Por lo que siempre nos hemos preocupado solo con tristeza
Porque hoy ya no estoy seguro si solo se trata de las historias, o si se han reído de nosotros
O si todavía se ríen
Porque los tiempos liberados y divertidos
Simplemente ya no suceden tan a menudo como solían hacerlo
Todas las frases vacías sin sentido te arrastran hacia abajo
Y te acercan día a día a tu propia tumba
Porque como adulto aprendes rápido
Siempre mueren aquellos que menos esperas en primer lugar
Y las pérdidas trágicas se disfrazan de alegría, a veces la vida nos engaña de nuevo
Creímos una vez más que había más de lo que ya teníamos
Y eventualmente, cuando éramos niños
Íbamos a jugar como todos los días
Y años más tarde nos dimos cuenta
Que la última vez fue al mismo tiempo el entierro de nuestra infancia
Porque cuando llega la ira y nunca se va
Hemos superado los tiempos liberados y cada uno está solo en la vida
Quien sabe, los viejos tiempos ya han pasado hace mucho
Y por eso hoy solo hay historias oscuras sobre eso