doktorreke
ik was als heel joenk gastje een merkwaardig exemplaar
mijn ouwers zeije dikwijls onze kleine die doe raar
azzik ziek was en den dokter kwam dan was kik altijd blij
maar gaan spelen met de jongens da was helemaal niks voor mij
ik vond vechten te gevaarlijk en van sjotten was ik vies
en met marrebollen spelen da was ook al niks persies
speelgoedauto's en soldaatjes trok ik door in de WC
maar d'r was er toch één spelleke da'k met grote goesting dee
as kik nen hoop met maskes zag dan konder van oep aan
dakkik met grote goesting vragend tussen hun ging staan:
wie speelt er mee doktorreke, doktorreke, doktorreke
wie speelt er mee doktorreke, doktorreke met mij
nu zenne kik volwassen, ne vent gelak nen boom
maar gaan leren voor doktoor, da bleef altijd maar nen droom
ik was te loemp voor te studeren, en zekers veel te lui
maar plots dacht ik bij m'n eigen in een creatieve bui:
ik trek die witte stoffrak aan, waar 'k altijd in verzoop
en ik hang rond mijne nek nen ouwe stetoskoop
en dan gaan ik naar het ziekenhuis, ik wandel door de poort
"dag dokter", zeggen verpleegsters tegen mij en ik gaan voort
'k loop hier rond gelak nen echte, 'k heb het goed onder de knie
en dan vraag ik in de wachtzaal van de gynecologie:
wie speelt er mee doktorreke, doktorreke, doktorreke
wie speelt er mee doktorreke, doktorreke met mij
doktorreke
Cuando era un niño pequeño, era un ejemplar peculiar
Mis padres solían decir que nuestro pequeño hacía cosas raras
Cuando me enfermaba y venía el doctor, siempre estaba feliz
Pero jugar con los chicos no era para mí
Encontraba peligroso pelear y no me gustaba jugar al fútbol
Y jugar con canicas tampoco era lo mío
Jugaba con autos de juguete y soldaditos en el baño
Pero había un juego que me encantaba hacer
Cuando veía un montón de máscaras, no podía resistirme
Y con entusiasmo me paraba en medio de ellos y preguntaba:
¿Quién juega a las enfermeras, a las enfermeras, a las enfermeras?
¿Quién juega a las enfermeras, a las enfermeras conmigo?
Ahora soy adulto, un hombre como un roble
Pero estudiar para ser doctor siempre fue un sueño
Era demasiado tonto para estudiar, y mucho menos perezoso
Pero de repente, en un arranque creativo, pensé:
Me pongo ese traje blanco en el que siempre me ahogo
Y cuelgo un viejo estetoscopio alrededor de mi cuello
Y luego voy al hospital, paso por la puerta
'¡Hola doctor!', dicen las enfermeras y sigo adelante
Ando por aquí como un verdadero, lo tengo bien dominado
Y luego pregunto en la sala de espera de ginecología:
¿Quién juega a las enfermeras, a las enfermeras, a las enfermeras?
¿Quién juega a las enfermeras, a las enfermeras conmigo?