Òran Dhòmhnaill Phàdraig Iagain
'S bochd an naidheachd a fhuair sinn
'S a ghluais mi gu dàn
Dòmhnall phàdraig, mo thruaighe
Thugadh bhuainn e le bàs
Cò aige bha dùil ris
'S tu cho sùnndach 's cho slàn
Cha robh sinn a' smaointinn
Gum biodh do shaoghal cho geàrr
Dh'fhàg thu bean agus pàistean
'S iad a' rànaich 's a' caoidh
'S goirt a' bhuill' ann an fhuair iad
'S a ghuail ann an cridh
Cha tog fidheall no òran
Am bròn rinn an clì
'S ged a bhiodh iad measg òigridh
Bidh gach sòlas gan dìth
Chì sinn tràghadh is lìonadh
Chì sinn ealtainn is sprèidh
Chì sinn gealach is grian
'S reultan a' lìonadh nan speur
Ach chan fhaic sinn gu sìorraidh
Coiseachd feur ann thu fhèin
Ach guidheam fois leat, a chrìosdaidh
'S beannachd dhia ann leat fhèin
'S math tha fios aig gach nàbaidh
Gu bheil sàr-dhuin' gan dìth
'S tu bha riatanach san àite
'S a b' fheàirrd' sinn bhith leinn
Ach dhe sin, cha sheall bàs dha
Coingeis dhàsan cò thu
Bho leanabh bheag tha air mhàgail
Gu ruig àrd-rìgh air crùn
O, gur duilich, gur duilich
Gur duilich seo leinn
Andiugh bhith gad chàradh
An t-hàllan san ùir
Sinn a' faicinn do phàistean
'S bean do ghràidh 's iad ri caoidh
'S bidh thu 'n cuimhne gu bràth dhaibh
'S an cridhe làn dhut de ghaol
'S bha thu 'd dhuine bha fialaidh
Is rianail ri càch
Chan fhaca sinn riamh thu
Gun fhiamh ort le gàir'
Bha thu carthanntach fuasgailt'
Measg an t-sluaigh anns gach àit'
Gus an tàinig an fhuar-bhuill'
Thug bhuainn thu le bàs
'S nam bitheadh tu aost'
Cha bhiodh a' ghaoir seo cho geàrrt'
Ach am meadhan do shòlais
'S tu led òigridh a' fàs
Ruith an snaoim a bha cruaidh ann
'S dh'fhalbh na duail às an tàth
Anns an t-sàcramaid uasal
Nach gabh fuasgladh gun bhàs
'S gura tìm dhomh co-dhùnadh
'S a bhith dùnadh an dàin
Bhon tha t' uaighsa nist dùinte
'S nach eil dùil riut gu bràth
Gu faic sinn do ghnùis-sa
Ann an dùthaich do ghràidh
Ach bidh sinn uile gad ionndrainn
Leis a' chiùird bha thu 'n sàs
La tragedia de Donald Patrick Iagain
Es triste la desgracia que encontramos
Y me llevó a la poesía
Donald Patrick, mi desgracia
Lo llevó a la muerte
¿A quién esperaba?
Tan feliz y tan sano
No pensábamos
Que tu vida sería tan corta
Dejaste a una mujer y niños
Llorando y lamentando
Dolor en el golpe que recibieron
Y en el corazón quebrado
Ni violín ni canción
La tristeza nos venció
Y aunque fueran jóvenes
Toda alegría se perdió
Veremos mareas y llenazos
Veremos aves y bestias
Veremos luna y sol
Y estrellas llenando el cielo
Pero no veremos para siempre
Caminar hierba en ti mismo
Pero te deseo paz, oh cristiano
Y bendición de Dios contigo
Es bueno saber para todos
Que un gran hombre está perdido
Y tú eras necesario en el lugar
Y era mejor que estuvieras con nosotros
Pero de eso, la muerte no se dio cuenta
Exigiendo de él quién eres
Desde un niño pequeño que está en la cuna
Hasta un rey en la corona
Oh, qué triste, qué triste
Qué tristeza para nosotros
Hoy serás enterrado
En el suelo frío
Vemos a tus hijos
Y a tu amada llorando
Y siempre recordarás
Y tu corazón lleno de amor
Fuiste una persona generosa
Y responsable con todos
Nunca te vimos
Sin una sonrisa en tu rostro
Fuiste caritativo y liberador
Entre la multitud en todas partes
Hasta que llegó el golpe frío
Que te llevó a la muerte
Y si hubieras envejecido
Este llanto no sería tan amargo
Pero en medio de tu luz
Creciendo en tu juventud
Corrió la dureza que había dentro
Y desapareció el dolor del cuerpo
En el sacramento sagrado
Que no da liberación sin muerte
Y estoy ansioso por decidir
Y estar cerrando el poema
Porque tu tumba ahora está cerrada
Y no hay esperanza para ti nunca más
Veremos tu rostro
En la tierra de tu amor
Pero todos te extrañaremos
Con la iglesia en la que estabas comprometido