395px

La Piedra en el Cementerio

Kathleen MacInnes

Oran Na Cloiche

A' Chlach a bha mo sheanmhair
'S mo sheanair oirre seanchas
Air tilleadh mar a dh'fhalbh i
Mo ghalghad a' Chlach
'S gur coma leam i 'n Cearrara
An Calasraid no 'n Calbhaigh
Cho fad' 's a tha i 'n Albainn
Nan garbhlaichean cas

'S i u ro bha ho ro hilli um bo ha
Hilli um bo ruaig thu i hilli um bo ha
'S i u ro bha ho ro hilli um bo ha

Ga cur an àite tearmainn
A chumas i gu falachaidh
'S nach urrainn iad, nach dearg iad
Air sgealb dhith thoirt às
A' Chlach a chaidh a dhìth oirnn
Air faighinn às an ìnean
'S gu deimhinne, ma thill i
Tha 'n nì sin gu math

Mionnan air fear deàrnaidh
Gach màthair is mac
Nach leig sinn ann an gàbhadh
Am fear a thug à sàs i
'S a mhiontraig air a teàrnadh
À àite gum tlachd
Ma chuireas iad an làmh air
Chan fhuilear dhuinn bhith làidir
Is buill' thoirt air a thàillibh
Le stàilinn amach

'S bha 'm Ministear cho tùrsach
Sa mhadainn nuair a dhùisg e
'S praban air a shùilean
A' tionndadh amach
E coiseachd feadh an ùrlair
Ag ochanaich 's ag ùrnaigh
'S a' coimhead air a' chùil
Anns an d' ionndrainn e Chlach

Sin far robh an stàireachd
'S an ruith air feadh an làir ann
Gun smid aige ri ràidhtinn
Ach "Càit 'n deach a' Chlach?
'S a Mhoire, Mhoire, Mhàthair
Gu dè nì mise màireach
Tha fios a'm gum bi bhànrainn
A' fàgail a beachd"

Gun tuirt e 's dath a' bhàis air
"Cha chreidinn-sa gu bràth e
Gu togadh fear bho làr i
Nach b' àirde na speach
Tha rudeigin an dàn dhomh
'S gun cuidicheadh an tÀgh mi
Bha' n duine thug à sàs i
Cho làidir ri each"

La Piedra en el Cementerio

La piedra que pertenecía a mi abuela
Y a mi abuelo le contaba historias
Al regresar como se fue
Mi tristeza por la piedra
Y me siento cómodo en Carrara
En Calasraid o en Calbhaigh
Tan lejos como está en Escocia
Entre los ásperos castaños

Yi ro ba ho ro hilli um bo ha
Hilli um bo la persigues hilli um bo ha
Yi ro ba ho ro hilli um bo ha

Al colocarla en un lugar tranquilo
Que la mantendrá oculta
Y no pueden, no la mancharán
Al arrancarla de raíz
La piedra que nos fue arrebatada
Encontrada en la cueva
Y seguramente, si regresa
Eso será muy bueno

Un misterio sobre un extraño
Cada madre e hijo
No nos dejaremos atrapar
Por el hombre que se entrometió
Y su maldición fue desgarrada
De un lugar que le gustaba
Si ponen la mano en ella
No necesitamos ser fuertes
Y golpear en vano
Con un martillo afuera

El Ministro estaba tan triste
En la mañana cuando despertó
Con lágrimas en sus ojos
Volteando hacia afuera
Caminando por el pasillo
Gimiendo y rezando
Y mirando hacia la esquina
Donde perdimos a la Piedra

Eso es donde estaba la historia
Y corría por el suelo
Sin nada que decir
Pero '¿Dónde fue la Piedra?'
'Oh María, Madre, Madre
¿Qué haré mañana?
Sé que habrá un banquete
Dejando su opinión'

Dijo que el color de la muerte
'Nunca creeré
Que se levantaría un hombre de ella
Más alto que un pico
Hay algo en mi destino
Y me llevará a la taberna
El hombre que se entrometió
No tan fuerte como un caballo'

Escrita por: