Tuireadh Bàrd Thùrnaig
Fo thomain ghorm ùrach
Sa cheàrnaig bheag chùbhraidh
Ann an cladh Abhainn Iù
Tha Bàrd Thùrnaig aig tàmh
Cha dhùisg e, cha dhùisg e
À leabaidh chaol dhùinte
'S tha dhìlsean trom tùrsach
Ag ionndrainn a' Bhàird
Nuair laigh an t-seann aois air
Cha b' ait dha an saoghal
Sgil lèighean chlann-daoine
Cha shaoradh on bhàs
Chuir e gu buil bhuadhmhor
An tàlann a fhuair e
Ga cleachdadh gu suairce
Le huaisleachd a ghnàth
An seirbheiseach dìleas
An taodhair 's an cìobair
Bu luaithe a dhìreadh
Ri mill nam beann àrd
'S aig crìoch a chuid sgrìoban
A chuireadh an sgrìobhadh
Na bh' aige san inntinn
'Son innseadh do chàch
Lamento del Bardo de Thurnaig
Bajo la verde hierba
En el pequeño cementerio
En el valle del río Iù
El Bardo de Thurnaig descansa
No despierta, no despierta
En una estrecha tumba cerrada
Y su fiel corazón afligido
Lamenta al Bardo
Cuando la vejez lo venció
El mundo no era lugar para él
El conocimiento de los humanos
No lo liberaría de la muerte
Él dejó un legado poderoso
El talento que poseía
Usado con gracia
Con nobleza como siempre
El servidor leal
El tejedor y el pastor
Más rápido que el águila
Hacia la cima de las altas montañas
Y al final de sus escritos
Que plasmaba en papel
Lo que tenía en su mente
Para contarle a todos