Tuireadh Bàrd Thùrnaig
Fo thomain ghorm ùrach
Sa cheàrnaig bheag chùbhraidh
Ann an cladh Abhainn Iù
Tha Bàrd Thùrnaig aig tàmh
Cha dhùisg e, cha dhùisg e
À leabaidh chaol dhùinte
'S tha dhìlsean trom tùrsach
Ag ionndrainn a' Bhàird
Nuair laigh an t-seann aois air
Cha b' ait dha an saoghal
Sgil lèighean chlann-daoine
Cha shaoradh on bhàs
Chuir e gu buil bhuadhmhor
An tàlann a fhuair e
Ga cleachdadh gu suairce
Le huaisleachd a ghnàth
An seirbheiseach dìleas
An taodhair 's an cìobair
Bu luaithe a dhìreadh
Ri mill nam beann àrd
'S aig crìoch a chuid sgrìoban
A chuireadh an sgrìobhadh
Na bh' aige san inntinn
'Son innseadh do chàch
Lamentation du Barde Thurnag
Sous le ciel bleu profond
Dans le petit coin parfumé
Dans le cimetière de la Rivière Iù
Le Barde Thurnag repose
Il ne se réveille pas, il ne se réveille pas
Dans son lit étroit et clos
Et des souvenirs lourds et tristes
Lui manquent, le Barde
Quand la vieille époque s'installe
Le monde ne lui plaisait pas
L'art des enfants des hommes
Ne le sauvera pas de la mort
Il a réalisé avec succès
Le talent qu'il avait reçu
L'utilisant avec douceur
Avec noblesse comme d'habitude
Le serviteur fidèle
Le berger et le pasteur
Plus vite il s'élevait
Que la destruction des hautes montagnes
Et à la fin de ses écrits
Qu'il a mis sur le papier
Ce qu'il avait dans l'esprit
Pour le raconter à tous