395px

Mooie Dingen

Kelly Boesch

Beautiful Things

I was rushing through the morning grey
On just another random day
I picked a dandelion from the ground
And the world stopped spinning round

While the clouds drew pictures in blue
Trees whispered the whole way through
I tried to keep a steady pace
But the sunlight held me in place

I just love the beautiful things
The painted sky that evening brings
I keep saying, I'll be there by ten
Then the sunset changes my plans again

I just love the beautiful things
And all the joy they can bring
It's a blessing and it's a crime
But I'm happy losing all my time

My coffee's getting cold on the shelf
Because a spider has outdone herself
Silver-thread lace home in the hall
It's so big and she's just so small

Now the puddles reflect up to space
The rain is writing riddles on my face
I was taking a walk in the dark
Now I'm finding constellations in the park

So much feeling for one small chest
To have this birdsong in my breath?
If wonder is a weight, then let me feel the crush
The world speaks loud while my mind is hushed

Let the moss grow on my hours as the moments stop
I'll stay right here until the final curtain drops

Mooie Dingen

Ik haastte me door de ochtendgrijs
Op weer een willekeurige dag
Ik plukte een paardenbloem van de grond
En de wereld stopte met draaien

Terwijl de wolken plaatjes in blauw tekenden
Flonkerden de bomen de hele weg door
Ik probeerde een gelijkmatig tempo aan te houden
Maar het zonlicht hield me op mijn plek

Ik hou gewoon van de mooie dingen
De geschilderde lucht die de avond brengt
Ik blijf zeggen, ik ben er om tien uur
Maar de zonsondergang verandert mijn plannen weer

Ik hou gewoon van de mooie dingen
En al het geluk dat ze kunnen brengen
Het is een zegen en het is een misdaad
Maar ik ben blij al mijn tijd te verliezen

Mijn koffie wordt koud op de plank
Omdat een spin zichzelf heeft overtroffen
Zijden draadkant thuis in de hal
Het is zo groot en zij is zo klein

Nu reflecteren de plassen naar de ruimte
De regen schrijft raadsels op mijn gezicht
Ik was aan het wandelen in het donker
Nu vind ik sterrenbeelden in het park

Zoveel gevoel voor één klein borstkas
Om dit vogelgezang in mijn adem te hebben?
Als verwondering een gewicht is, laat me dan de druk voelen
De wereld spreekt luid terwijl mijn geest is verstomd

Laat het mos groeien op mijn uren terwijl de momenten stoppen
Ik blijf hier tot het laatste gordijn valt