395px

Perdido

Ken Zazpi

Batzutan

Egunak, orduak
soinuak, oihuak
bustita dauden kaletan
jentea ibiltzen
ez naute ikusten.

Zertan naizen desberdina
ez zaie axola,
ta ez zait inporta
Ezer... Ezer...

Ze leku gutxi gelditzen zait
papelak galtzeko
ta ez antzezteko

Etengabe nago galdetzen
zer nago egiten
bizi ala irauten?
Ta zer... ta zer...

Batzutan laztana
zurekin egan joaten naiz
teilatu gainetan
izarrak margozten ditut
ostadarraren koloretan
inork ikusten ez nauenetan

niri ere ez zait gustatzen
marra gainditzea
une eroetan

Komunetako ispiluetan dudan begira,
dudan irrifarra

Baina bakarrik nagola
argiak ixteak,
ixilik kristalezko bihurtzen naiz

Batzuetan apurtzen naiz
hamaika mila zatitan
banaka gordetzen ditut
leku izkutu artean
inork ez ditzan aurkitu
hitz politen artean
batzutan zurea bait naiz
ta itzalena besteetan

Biluztu eta eska gorputz eta arima,
muxukatu baina ez piztu
argia, zergatik da hain zaila
onartzea
bizitzea zer den irautea zer den

Eta Batzuetan apurtzen naiz
hamaika mila zatitan
banaka gordetzen ditut
leku izkutu artean
inork ez ditzan aurkitu
hitz politen artean
batzutan zurea bait naiz
haizearena besteetan
ez naizenetan... ez naizenetan...
nahiz besteetan

Perdido

Días, horas
sonidos, gritos
en las calles abarrotadas
la gente camina
no te veo.

En qué estoy pensando diferente
no me importa,
y no me importa
Nada... Nada...

En qué lugar me quedo tan poco
desperdiciando papeles
y sin actuar

Constantemente me pregunto
qué estoy haciendo
¿viviendo o sobreviviendo?
Y qué... y qué...

A veces la pereza
me lleva a estar contigo
sobre el tejado
los astros me marcan
en los colores del atardecer
cuando nadie me ve

Tampoco me gusta
sobrepasar la línea
durante momentos difíciles

En el reflejo de los espejos comunes,
una mirada que dudo

Pero solo me queda
apagar las luces,
quedarme en silencio convertido en cristal

A veces me rompo
en mil pedazos
los guardo uno a uno
en lugares escondidos
que nadie pueda encontrar
entre las palabras bonitas
a veces soy tuyo
y en la sombra de los demás

Vístete y pide cuerpo y alma,
besa pero no enciendas
la luz, ¿por qué es tan difícil
aceptar
qué es vivir y qué es sobrevivir?

Y a veces me rompo
en mil pedazos
los guardo uno a uno
en lugares escondidos
que nadie pueda encontrar
entre las palabras bonitas
a veces soy tuyo
y el viento es de los demás
no en mí... no en mí...
aunque en los demás

Escrita por: