vivi
悲しくて飲み込んだ言葉
kanashikute nomikonda kotoba
ずっと後についてきた
zutto ato ni tsuite kita
苛立って投げ出した言葉
iradatte nagedashita kotoba
きっともう帰ることはない
kitto mou kaeru koto wa nai
言葉にすると嘘くさくなって
kotoba ni suru to usokusaku natte
形にするとあやふやになって
katachi ni suru to ayafuya ni natte
丁度のものはひとつもなくて
choudo no mono wa hitotsu mo nakute
不甲斐ないや
fugainai ya
愛してるよ ビビ明日になれば
aishiteru yo bibi ashita ni nareba
バイバイしなくちゃいけない僕だ
baibai shinakucha ikenai boku da
灰になりそうなまどろむ街を
hai ni nari sou na madoromu machi wo
あなたと共に置いていくのさ
anata to tomo ni oite iku no sa
あなたへと渡す手紙のため
anata e to watasu tegami no tame
いろいろと思い出した
iroiro to omoidasita
どれだって美しいけれども
dore datte utsukushii keredo mo
一つも書く事などないんだ
hitotsu mo kaku koto nado nain da
でもどうして 言葉にしたくなって
demo doushite kotoba ni shitaku natte
鉛みたいな嘘に変えてまで
namari mitaina uso ni kaete made
行方のない鳥になってまで
yukue no nai tori ni natte made
汚してしまうのか
yogoshite shimau no ka
愛してるよ ビビ明日になれば
aishiteru yo bibi ashita ni nareba
今日の僕らは死んでしまうさ
kyou no bokura wa shinde shimau sa
こんな話など忘れておくれ
konna hanashi nado wasurete okure
言いたいことは一つもないさ
iitai koto wa hitotsu mo nai sa
溶け出した琥珀の色
tokedashita kohaku no iro
落ちてく気球と飛ぶカリブー
ochiteku kikyuu to tobu karibuu
足のないブロンズと
ashi no nai buronzu to
踊りを踊った閑古鳥
odori wo odotta kankodori
忙しなく鳴るニュース
isogashinaku naru nyuusu
街から子供が消えていく
machi kara kodomo ga kiete iku
泣いてるようにも歌を歌う
naite ru you ni mo uta wo utau
魚が静かに僕を見る
sakana ga shizuka ni boku wo miru
どうにもならない心でも
dou ni mo naranai kokoro demo
あなたと歩いてきたんだ
anata to aruite kitan da
愛してるよ ビビ明日になれば
aishiteru yo bibi ashita ni nareba
バイバイしなくちゃいけない僕だ
baibai shinakucha ikenai boku da
灰になりそうなまどろむ街を
hai ni nari sou na madoromu machi wo
あなたと共に置いていくのさ
anata to tomo ni oite iku no sa
言葉を吐いて体に触れて
kotoba wo haite karada ni furete
それでも何も言えない僕だ
soredemo nani mo ienai boku da
愛してるよ ビビ愛してるよ ビビ
aishiteru yo bibi aishiteru yo bibi
さよならだけが僕らの愛だ
sayonara dake ga bokura no ai da
vivi
Verdrietig slikte ik mijn woorden in
Ze volgden me altijd, keer op keer
Geïrriteerd gooide ik ze weg, zo'n zin
Zeker weet ik dat ik niet meer terugkeer
Als ik het in woorden zet, klinkt het zo vals
En als ik het vorm geef, wordt het vaag en klein
Niets is precies goed, dat is mijn geval
Ik voel me zo teleurstellend, zo gemeen
Ik hou van je, Vivi, morgen is het zo
Moet ik je gedag zeggen, dat is wat ik moet
De slaperige stad lijkt wel as, oh zo
Laat ik achter met jou, dat voelt zo goed
Voor de brief die ik aan jou wil geven
Dacht ik aan zoveel herinneringen
Ze zijn allemaal mooi, dat is het leven
Maar ik heb niets om op te schrijven, geen zinnen
Maar waarom wil ik het in woorden gieten?
Zelfs als het verandert in een leugen van lood
Zelfs als ik een vogel ben zonder te vliegen
Waarom maak ik het zo vies, zo groot?
Ik hou van je, Vivi, morgen is het zo
Vandaag zijn wij dood, dat is wat ik voel
Vergeet dit verhaal, laat het maar zo
Ik heb niets te zeggen, dat is mijn doel
De kleur van gesmolten amber, zo fijn
De ballon die valt, de cariboe die vliegt
Bronzen zonder benen, zo klein
De nachtegaal danst, zo wiegend en niet
Drukke nieuwsberichten, zo luid
Kinderen verdwijnen uit de stad, zo snel
Ze lijken te huilen, maar zingen zo luid
De vis kijkt stil naar mij, zo fel
Met een hart dat niet te redden is, zo zwaar
Ben ik met jou blijven lopen, dat is waar
Ik hou van je, Vivi, morgen is het zo
Moet ik je gedag zeggen, dat is wat ik moet
De slaperige stad lijkt wel as, oh zo
Laat ik achter met jou, dat voelt zo goed
Woorden komen eruit, ik raak je aan
Toch kan ik niets zeggen, dat is wat ik kan
Ik hou van je, Vivi, ik hou van je, Vivi
Alleen het afscheid is onze liefde, dat is wat ik kan.