Nerokasta Ikävää
Nerokasta Ikävää
Ääni taas häviää , niin kuin lähti kesäsää
Tää on taas tätä nerokasta ikävää
Jääteetä lipittää etsiskellen järkevää
Sävelmää värittämään näkyvää pimeään
Tähtiä väsyttää , tulis edes talvisää
Alkais se saatanan keli jo lämpeemään
Peilikuvan nään , se vasemmalle vääristää
Päänsärky hellittää , päämäärä kun häämöttää
Niitän viljan lumen jään
Myytävänä sato huurtuneen mielen
Näyttäkää mulle haltijat sään
Heidät sulatan ja hitaasti nielen
Mäen päälle kiipeän sätkää käärimään
Jälkiä jää mutta jokin tässä mättää
Alkais sydän läpättään , tai ees jotain värinää
Täällä on kylmä , takaisin lämpimään
Taas äänet häviää , nälättää , väsyttää
Tää on taas tätä nerokasta ikävää
Särvintä ja sänkyyn tuijottamaan TV:tä
Varttivuosi kesään , lähde nyt jo talvisää
Niitän viljan lumen jään...
Nostalgia Genial
Nostalgia Genial
La voz desaparece de nuevo, como se fue el clima veraniego
Esto es de nuevo esa nostalgia genial
Sorbo té helado buscando algo sensato
Una melodía para colorear lo visible en la oscuridad
Las estrellas están cansadas, ojalá viniera el clima invernal
Que este maldito clima comience a calentarse
Veo mi reflejo, se distorsiona hacia la izquierda
El dolor de cabeza cede, cuando el objetivo se vislumbra
Cosecho granos de nieve
Vendiendo la cosecha de una mente helada
Muéstrenme a los espíritus del clima
Los derretiré y lentamente los absorberé
Subo la colina para liar un cigarrillo
Dejo rastros pero algo no cuadra aquí
Que mi corazón comience a palpitar, o al menos algo de emoción
Aquí hace frío, regreso al calor
Otra vez las voces desaparecen, hambre, cansancio
Esto es de nuevo esa nostalgia genial
Mirando mi rostro y la televisión en la cama
Un cuarto de año hasta el verano, vete ya invierno
Cosecho granos de nieve...