De Lek
Vroeger, vorig jaar nog, ging ik met m'n vader
Samen dikwijls fietsen langs de Lek
Over hele smalle dijken, waar je altijd uit moest kijken
Want er reden ook wel auto's en die scheurden als een gek
En soms zaten wij te rusten op een hek
Zo met achter ons de koeien en voor onze neus de schepen
En we zeiden niets omdat we dan elkaar zo goed begrepen
En mijn vader nam zo af en toe een trek
Want mijn vader rookte altijd zware shag
Later, vorig jaar nog, is mijn vader ziek geworden dat kwam nogal onverwacht
Veertien dagen thuis gebleven, maar hij bleef maar overgeven
Dus toen hebben ze hem toech maar naar het ziekenhuis gebracht
En daar bleek het stukken erger dan ie dacht
Eerst heeft hij nog op een zaaltje met drie anderen gelegen
Maar al gauw heeft hij een kamer voor zichzelf alleen gekregen
En die ziekte kreeg hem steeds meer in zijn macht
Net zolang totdat hij dood ging op een nacht
Bijna elke dag nog moet ik aan mijn vader denken
En dan tel ik gauw tot tien
'k Doe mijn best me in te houwen en mijn tranen weg te douwen
Want ik vind het kinderachtig als ze me verdrietig zien
Maar vaak merk ik al bij zeven dat ik grien
En mijn moeder die dan ziet hoe ik mijn neus weer zit te snuiten
Zegt: "probeer het nou eens jongen, ga wat leuks doen ga naar buiten
Op de fiets een keertje naar de Lek misschien
Maar die wil ik van mijn leven niet meer zien
De Lek
Antes, el año pasado, solía ir con mi padre
A menudo íbamos en bicicleta por la Lek
Por diques muy estrechos, donde siempre tenías que tener cuidado
Porque también pasaban autos y lo hacían a toda velocidad
Y a veces nos sentábamos a descansar en una cerca
Con las vacas detrás de nosotros y los barcos frente a nosotros
Y no decíamos nada porque así nos entendíamos tan bien
Y mi padre de vez en cuando se daba una calada
Porque mi padre siempre fumaba tabaco muy fuerte
Más tarde, el año pasado, mi padre se enfermó, fue bastante inesperado
Se quedó en casa durante catorce días, pero seguía vomitando
Así que al final lo llevaron al hospital
Y allí resultó ser mucho peor de lo que pensaba
Al principio estuvo en una habitación con otros tres
Pero pronto le dieron una habitación para él solo
Y la enfermedad lo fue dominando cada vez más
Hasta que finalmente murió una noche
Casi todos los días todavía pienso en mi padre
Y luego cuento rápidamente hasta diez
Hago mi mejor esfuerzo por contenerme y secar mis lágrimas
Porque me parece infantil que me vean triste
Pero a menudo me doy cuenta en el siete que estoy llorando
Y mi madre ve cómo me sueno la nariz de nuevo
Dice: "intenta de nuevo, hijo, ve a hacer algo divertido, sal afuera
Quizás ve a la Lek en bicicleta una vez más
Pero yo nunca quiero verla en mi vida