Het land van vroeger
Ik zit weer op m'n kamer, met de atlas in m'n hand
En buiten gaan er kinderen tekeer
Mijn vrienden, maar ik hoor ze al niet meer
Want ik ben in gedachten weer vertrokken naar dat land
Het land van vroeger, waar ik ben geboren
Ik zie weer hoge bomen voor een blauwe bergenrij
En houten huisjes, haveloos en klein
En kinderen die ook aan 't spelen zijn
Maar dit keer lijken al die vreemde kinderen op mij
En even zou ik bij ze willen horen
Natuurlijk weet ik best:
Het leven is daar niet zo goed
Ik zou het niet voor Holland willen ruilen
Maar denk ik aan mijn moeder
Die daar ook nog leven moet
Dan moet ik wel eens stiekem even huilen
Ik voel me soms een beetje als een boom die is verplant
En die, al groeit 'ie door in vreemde grond
Blijft treuren om het bos waarin hij stond
Al heb ik hier een beter leven dan ik in dat land
Het land van vroeger, ooit had kunnen krijgen
Mijn vader en mijn moeder hier
Die houden veel van mij
Dat laten ze me merken, alle twee
Mijn broer en zus, die vallen ook wel mee
En als ze me eens pesten, dat ik anders ben dan zij
Dan roep ik enkel: "Kijk toch naar je eigen"
Ik hou dus van mijn ouders
Van mijn broer en van mijn zus
Ik zou mijn hele spaarpot voor ze geven
Maar als ik aan mijn moeder denk
Mijn echte moeder dus
Dan komen soms die tranen toch weer even
Ik zit weer op mijn kamer, met de atlas in m'n hand
En zie wat ik al zo veel keren zag
En weet dat ik terug wil op een dag
Terug wil naar de mensen in dat verre, vreemde land
Het land van vroeger, waar ik van blijf dromen
Het land van vroeger, om weer thuis te komen
El país de antes
Estoy de nuevo en mi habitación, con el atlas en mi mano
Y afuera los niños están alborotados
Mis amigos, pero ya no los escucho
Porque en mis pensamientos estoy de vuelta en ese país
El país de antes, donde nací
Veo de nuevo altos árboles frente a una cordillera azul
Y casitas de madera, desaliñadas y pequeñas
Y niños que también están jugando
Pero esta vez todos esos niños extraños se parecen a mí
Y por un momento quisiera pertenecer a ellos
Por supuesto sé muy bien:
La vida allí no es tan buena
No la cambiaría por Holanda
Pero cuando pienso en mi madre
Que todavía vive allí
A veces debo llorar en secreto
A veces me siento un poco como un árbol trasplantado
Que, aunque crezca en tierra extraña
Sigue lamentando el bosque en el que estaba
Aunque aquí tenga una vida mejor de la que podría haber tenido en ese país
El país de antes, que alguna vez pude haber tenido
Mis padres aquí
Me quieren mucho
Me lo hacen saber, ambos
Mi hermano y mi hermana, tampoco están mal
Y si alguna vez me molestan, por ser diferente a ellos
Solo les digo: 'Miren hacia ustedes mismos'
Así que quiero a mis padres
A mi hermano y a mi hermana
Daría todo mi dinero por ellos
Pero cuando pienso en mi madre
Mi verdadera madre
A veces las lágrimas vuelven
Estoy de nuevo en mi habitación, con el atlas en mi mano
Y veo lo que he visto tantas veces
Y sé que quiero regresar algún día
Volver a la gente en esa lejana y extraña tierra
El país de antes, donde sigo soñando
El país de antes, para volver a casa