onzichtbaar
Alles wat ik doe,
alles wat ik zeg,
daar luistert niemand naar.
Ben ik een vreemd exemplaar?
Want niemand reageert.
Ik heb een nieuwe bril,
mijn haren zijn geverfd,
ik doe er alles aan.
Maar ze zien me niet staan.
Ik val totaal niet op.
Wat is er aan de hand?
Ik vind het echt genant,
ben ik een vreemd geval?
Ben ik een zielepiet?
Nee dat wil ik niet.
Elke dag maar weer,
en wat ik ook probeer,
het maakt geen donder uit.
Want je ziet me niet.
En je hoort me niet.
Het is vreemd.
Het is raar.
Ook al zijn er vijfentwintig mensen bij elkaar.
Ook al schreeuw ik, tier ik, brul ik, trek ik aan mijn haar.
Ik blijf onzichtbaar.
Het is vreemd.
Het is raar.
Ik kan zingen als Madonna en ik speel gitaar.
Ook al draag ik mooie kleren,
er is een bezwaar.
Ik blijf onzichtbaar.
Zit ik in de klas,
de meester stelt een vraag.
Ik steek mijn vinger op.
Heeft hij een bord voor zijn kop?
Of wil hij mij niet zien?
Rinus gaf een feest,
we hadden dikke pret,
we dansten zij aan zij.
Maar later vroeg ie aan mij,
waarom ben je niet geweest?
Wat is dit voor gedoe,
ik ben het nu wel moe,
ja echt ik baal ervan.
Ik ben geen zielepiet,
nee dat ben ik niet.
Maar soms is het wel leuk,
dan lig ik in een deuk,
als ik een grap uithaal.
Want je ziet me niet,
en je hoort me niet.
Het is vreemd.
Het is raar.
Ook al zijn er vijfenveertig mensen bij elkaar.
Ook al schreeuw ik, tier ik, brul ik, trek ik aan hun haar
Ik blijf onzichtbaar.
Het is vreemd.
Het is raar.
Ik kan zingen als madonna
en ik speel gitaar.
Ook al daraag ik mooie kleren,
er is een bezwaar.
Ik blijf onzichtbaar.
Het is vreemd.
Het is raar.
Ook al zijn er vijfentachtig mensen bij elkaar.
Ook al schreeuw ik, tier ik, brul ik, trek ik aan het haar.
Ik blijf onzichtbaar.
Ik val niet op.
Ik ben onzichtbaar.
Mij kun je niet zien.
invisible
Todo lo que hago,
todo lo que digo,
nadie escucha.
¿Soy un espécimen extraño?
Porque nadie responde.
Tengo unos lentes nuevos,
mi cabello está teñido,
hago todo lo posible.
Pero no me ven.
No llamo la atención.
¿Qué está pasando?
Realmente me siento avergonzado,
¿soy un caso extraño?
¿Soy un pobre diablo?
No, eso no quiero.
Cada día de nuevo,
y lo que sea que intente,
no importa en absoluto.
Porque no me ves.
Y no me escuchas.
Es extraño.
Es raro.
Aunque haya veinticinco personas juntas.
Aunque grite, llore, brame, me tire del cabello.
Sigo siendo invisible.
Es extraño.
Es raro.
Puedo cantar como Madonna y tocar la guitarra.
Aunque vista ropa bonita,
hay una objeción.
Sigo siendo invisible.
Estoy en clase,
el maestro hace una pregunta.
Levanto la mano.
¿Tiene un bloqueo mental?
¿O no quiere verme?
Rinus dio una fiesta,
nos divertimos mucho,
bailamos uno al lado del otro.
Pero luego me preguntó,
¿por qué no viniste?
¿Qué es este lío?
Ya estoy harto de esto,
sí, realmente me fastidia.
No soy un pobre diablo,
no, no lo soy.
Pero a veces es divertido,
me río a carcajadas,
cuando hago una broma.
Porque no me ves,
y no me escuchas.
Es extraño.
Es raro.
Aunque haya cuarenta y cinco personas juntas.
Aunque grite, llore, brame, me tiren del cabello.
Sigo siendo invisible.
Es extraño.
Es raro.
Puedo cantar como Madonna
y tocar la guitarra.
Aunque vista ropa bonita,
hay una objeción.
Sigo siendo invisible.
Es extraño.
Es raro.
Aunque haya ochenta y cinco personas juntas.
Aunque grite, llore, brame, me tiren del cabello.
Sigo siendo invisible.
No llamo la atención.
Soy invisible.
No puedes verme.