Молчи
molchi, kogda bukhoy sosed na svoyu tëlku krichit
kogda v pod”yezde snova kto-to mrachno torchit
kogda v kvartiru naprotiv priyezzhayut vrachi
eta pesnya zvuchit, moya pesnya zvuchit!
ya pish·ch tebe eto iz komnaty
sobirayu slova po vokzalam
moi mysli gorechi polnyye
na listke i pod odeyalom
moya yunost’ kazhetsya vechnost’yu
cherez prizmu steklyannykh butylok
vidno ulitsy beskonechnyye
i fasady panel’nykh mogilok
vse druz’ya moi po paradnym
korotayut bespechnuyu molodost’
lish’ bush·chyushchiy skvernyy kharakter
da naivnaya detskaya pokhot’
doma proshche dolzhno byt’, kazalos’
byt s”yedayet vse samoye luchsheye
ne smotri, opusti glaza vniz, ne slushay
molchi, kogda bukhoy sosed na svoyu telku krichit
kogda v pod”yezde snova kto-to mrachno torchit
kogda v kvartiru naprotiv priyezzhayut vrachi
eta pesnya zvuchit, moya pesnya zvuchit!
inogda mne stanovitsya strashno
chto so mnoy nikogda ne sluchitsya
ubezhat’ i v kogo-to odnazhdy
moye schast’ye v tom, chtoby vyrasti
i uyekhat’ podal’she otsyuda
netu povoda bol’she dlya grusti
zdes’ ya tochno schastlivoy ne budu
zdes’ menya nikto ne uderzhit
ne zastavit s soboyu byt’ ryadom
tut pokoitsya ch’ya-to nadezhda
mne takogo iskhoda ne nado
a poka naplevat’ na zhalost’
zadykhayas’ vnov’ ot udush’ya
ne smotri, opusti glaza vniz, ne slushay
molchi, kogda bukhoy sosed na svoyu telku krichit
kogda v pod”yezde snova kto-to mrachno torchit
kogda v kvartiru naprotiv priyezzhayut vrachi
eta pesnya zvuchit, moya pesnya zvuchit!
kogda bukhoy sosed na svoyu telku krichit
kogda v pod”yezde snova kto-to mrachno torchit
kogda v kvartiru naprotiv priyezzhayut vrachi
eta pesnya zvuchit, moya pesnya zvuchit!
esli stalo tishe
znachit vse v poryadke
zavtra budet legche
navryad li
molchi, kogda bukhoy sosed na svoyu telku krichit
kogda v pod”yezde snova kto-to mrachno torchit
kogda v kvartiru naprotiv priyezzhayut vrachi
eta pesnya zvuchit, moya pesnya zvuchit
Zwijg
Zwijg, als de dronken buurman naar zijn vrouw schreeuwt
als er weer iemand in de ondergang somber aan het rommelen is
als er dokters naar het appartement tegenover komen
klinkt dit lied, mijn lied klinkt!
Ik schrijf je dit vanuit mijn kamer
verzamel woorden op de stations
mijn gedachten zijn vol met bitterheid
op een blaadje en onder de dekens
mijn jeugd lijkt een eeuwigheid
door de prisma van glazen flessen
zie je eindeloze straten
en de gevels van betonnen graven
al mijn vrienden in de trappenhuizen
verdrijven hun zorgeloze jeugd
alleen de schreeuwerige smerige karakter
en de naïeve kinderlijke lust
thuis zou het beter moeten zijn, dacht ik
het zou alles beste moeten opeten
kijk niet, laat je ogen naar beneden, luister niet
Zwijg, als de dronken buurman naar zijn vrouw schreeuwt
als er weer iemand in de ondergang somber aan het rommelen is
als er dokters naar het appartement tegenover komen
klinkt dit lied, mijn lied klinkt!
Soms word ik bang
dat er nooit iets met mij zal gebeuren
weg te rennen en naar iemand toe, ooit
Mijn geluk ligt in het opgroeien
en verder weg te gaan van hier
er is geen reden meer om te treuren
hier zal ik zeker niet gelukkig zijn
hier houdt niemand me tegen
niemand dwingt me om naast hen te zijn
hier zal iemands hoop rusten
ik heb zo'n afloop niet nodig
en ondertussen negeer ik de treurigheid
terwijl ik opnieuw stik van de verstikking
kijk niet, laat je ogen naar beneden, luister niet
Zwijg, als de dronken buurman naar zijn vrouw schreeuwt
als er weer iemand in de ondergang somber aan het rommelen is
als er dokters naar het appartement tegenover komen
klinkt dit lied, mijn lied klinkt!
Als de dronken buurman naar zijn vrouw schreeuwt
als er weer iemand in de ondergang somber aan het rommelen is
als er dokters naar het appartement tegenover komen
klinkt dit lied, mijn lied klinkt!
Als het stiller is geworden
betekent dat alles in orde is
morgen wordt het makkelijker
waarschijnlijk niet
Zwijg, als de dronken buurman naar zijn vrouw schreeuwt
als er weer iemand in de ondergang somber aan het rommelen is
als er dokters naar het appartement tegenover komen
klinkt dit lied, mijn lied klinkt!