De boodschappentas
Ze loopt de trap op met haar boodschappentas,
Haar pasgekregen jas,
Hij wilde haar verassen maar ze was niet blij.
Ze pakt haar tas uit en neemt een sigarette,
Gaat zitten op het bed,
Haar hoofd het lijkt wel of ze niets meer weet.
refrain:
Hoe moet ze dat nou zeggen,
Zo moeilijk uit te leggen,
Maar het lukt niet meer.
Ze is dat gevoel kwijt,
Haar lichaam spreekt de waarheid,
Het lukt niet meer.
Ze kijkt aandachtig naar haar eigen spiegelbeeld,
Iets dat haar nooit verveelt,
Maar de angst die in haar schreeuwt wint van haar ijdelheid.
Terwijl ze huilt, vervaagt langzaam haar gezicht,
Ze doet haar ogen dicht,
Voelt de sleur als een gewicht, dat op haar schouders rust.
refrain
Vroeger toen ze hem had leren kennen,
Konden ze elkaar zonder vragen zo verwennen.
Het strand, de zee, terassen, de kroeg,
Praten en lachen het leek nooit genoeg.
Vroeger toen ze hem had leren kennen,
Konden ze elkaar zonder vragen zo verwennen.
Maar ze weet niet waarom, waarneer, waarvandaan
Maar ze voelt het gevoel als zand door haar vingers heengaan.
Ze hoort zijn sleutel, z'n voetstap in de gang,
Ze is een beetje bang,
Maar ze weet het al zo lang dit kan niet doorgaan zo.
Hij zucht en zegt: het ging niet op m'n werk,
Ben eigenlijk niet zo sterk,
Gek dat ik dan pas merk hoe ik je nodig heb.
refrain
Vroeger toen ze hem had leren kennen,
Konden ze elkaar zonder vragen zo verwennen.
Het strand, de zee, terassen, de kroeg,
Praten en vrijen het leek nooit genoeg.
Vroeger toen ze hem had leren kennen,
Konden ze elkaar zonder vragen zo verwennen.
Maar ze weet niet waarom, waarneer, waarvandaan
Maar ze voelt het gevoel als zand door haar vingers heengaan.
refrain
Oh! Hoe moet ze dat nou zeggen,
Zo moeilijk uit te leggen,
Maar het lukt niet meer.
Ze is dat gevoel kwijt,
Haar lichaam spreekt de waarheid,
Het lukt niet meer, echt niet meer!
La bolsa de compras
Ella sube las escaleras con su bolsa de compras,
Su chaqueta recién recibida,
Él quería sorprenderla pero ella no estaba contenta.
Ella saca su bolsa y prende un cigarrillo,
Se sienta en la cama,
Su cabeza parece como si no supiera nada más.
Estribillo:
¿Cómo debe decirlo ahora?,
Tan difícil de explicar,
Pero ya no puede más.
Ha perdido ese sentimiento,
Su cuerpo habla la verdad,
Ya no puede más.
Ella mira atentamente su propio reflejo en el espejo,
Algo que nunca la aburre,
Pero el miedo que grita en ella vence a su vanidad.
Mientras llora, su rostro se desvanece lentamente,
Cierra los ojos,
Siente la rutina como un peso que descansa sobre sus hombros.
Estribillo
Antes cuando lo conoció,
Podían complacerse mutuamente sin preguntas.
La playa, el mar, terrazas, el bar,
Hablar y reír parecía nunca ser suficiente.
Antes cuando lo conoció,
Podían complacerse mutuamente sin preguntas.
Pero no sabe por qué, cuándo, de dónde,
Pero siente el sentimiento escaparse entre sus dedos.
Ella escucha su llave, sus pasos en el pasillo,
Está un poco asustada,
Pero lo sabe desde hace tanto tiempo, esto no puede continuar así.
Él suspira y dice: no me fue bien en el trabajo,
En realidad no soy tan fuerte,
Es extraño que solo entonces me dé cuenta de cuánto te necesito.
Estribillo
Antes cuando lo conoció,
Podían complacerse mutuamente sin preguntas.
La playa, el mar, terrazas, el bar,
Hablar y amar parecía nunca ser suficiente.
Antes cuando lo conoció,
Podían complacerse mutuamente sin preguntas.
Pero no sabe por qué, cuándo, de dónde,
Pero siente el sentimiento escaparse entre sus dedos.
Estribillo
¡Oh! ¿Cómo debe decirlo ahora?,
Tan difícil de explicar,
Pero ya no puede más.
Ha perdido ese sentimiento,
Su cuerpo habla la verdad,
Ya no puede más, ¡realmente no puede más!