Het leed versierd
Ze lalt en ze valt,
Als ze te veel gedronken heeft,
Geeft ze alles wat ze heeft,
Aan iemand die vraagt!
Zo lang al zo bang,
Om helemaal alleen te leven,
Blijft ze fantasieën weven tot diep in de nacht.
Ze kijkt tv, ze drinkt thee,
Ze leest brieven, ze draait platen,
Schrikt als ze zichzelf hoort praten en niemand haar hoort.
Dan doet ze de lichten uit en controleert het gas
En als vanzelf glijdt haar jas over haar schouders heen.
Altijd op jacht, gedreven door angst dat ze kansen mist,
Vreemd dat ze altijd ergens wil zijn, waar ze niet is.
Ze zit alleen, kijkt om zich heen,
Schrikt als iemand haar iets vraagt,
Gesprekken saai en afgezaagd: waar ken ik je van?
Ze praat en verraadt,
Dat ze iemand wil vertrouwen,
Stomweg van iets wil gaan houden: heb jij thuis nog drank?
Dan staat ze op en rekent af
En als vanzelf glijdt haar jas over haar schouders heen.
Altijd op jacht, gedreven door angst dat ze kansen mist,
Vreemd dat ze altijd ergens wil zijn, waar ze niet is.
refrain:
Eenzaam tussen duizend vrienden,
Duizend vrienden toch alleen!
Eenzaam tussen duizend vrienden,
Duizend vrienden... toch alleen!
Ze kijkt en het lijkt,
Als of het dit keer anders is,
Omdat hij lief verstandig is, wil jij er nog een?
En dan lalt ze en valt ze,
Als ze te veel gedronken heeft,
Het lijkt alsof ze nu pas leeft, blijf maar slapen vannacht!
En 's morgens schrikt ze van iemand die naast haar ligt,
Kijkt met haar ogen dicht naar de film van haar leven.
Ze zoekt tussen scenes die ze vertraagd langs haar netvlies laat gaan
En de mooiste herinerring wil ze voor eeuwig stil laten staan.
refrain
El sufrimiento adornado
Ella canta y cae,
Cuando ha bebido demasiado,
Da todo lo que tiene,
A quien pregunta!
Desde hace tanto tiempo tan asustada,
De vivir completamente sola,
Sigue tejiendo fantasías hasta altas horas de la noche.
Ve televisión, toma té,
Lee cartas, pone discos,
Se asusta al escucharse hablar y que nadie la escuche.
Luego apaga las luces y revisa el gas
Y su abrigo se desliza sobre sus hombros como por arte de magia.
Siempre en busca, impulsada por el miedo a perder oportunidades,
Extraño que siempre quiera estar en algún lugar donde no está.
Ella está sola, mira a su alrededor,
Se asusta cuando alguien le pregunta algo,
Las conversaciones aburridas y trilladas: ¿de dónde te conozco?
Ella habla y delata,
Que quiere confiar en alguien,
Simplemente quiere empezar a querer algo: ¿tienes algo de beber en casa?
Luego se levanta y paga la cuenta
Y su abrigo se desliza sobre sus hombros como por arte de magia.
Siempre en busca, impulsada por el miedo a perder oportunidades,
Extraño que siempre quiera estar en algún lugar donde no está.
Estribillo:
Solitaria entre mil amigos,
¡Mil amigos pero aún sola!
Solitaria entre mil amigos,
¡Mil amigos... pero sola!
Ella mira y parece,
Como si esta vez fuera diferente,
Porque él es amable y sensato, ¿quieres otro?
Y luego canta y cae,
Cuando ha bebido demasiado,
Parece que ahora está viviendo realmente, ¡quédate a dormir esta noche!
Y por la mañana se asusta al ver a alguien a su lado,
Mira con los ojos cerrados la película de su vida.
Busca entre escenas que pasan lentamente por su mente
Y quiere detener para siempre el recuerdo más hermoso.
Estribillo