395px

Atlantis

Kommil Foo

atlantis

In een strandstoel zit ze daar
de weduwe van Dam
de handen stil, dun en grijzend haar
weduwe van Dam.
Het is 20 juni half vier
De waterlijn schuift op
50 jaar van eb en vloed
vergleden zonder stop
ze zat hier 50 jaar geleden ook
in dezelfde stoel
en in de branding en het meeuwgekrijs
hoort ze net als toen

Rita kom in zee
In een stranddstoel bij elkaar
Rita en haar man
Pas getrouwd , liefje noemt hij haar
De jonge George van Dam

Het is 20 juni half vier
En George die praat en praat
Hij vertelt haar van een oude stad
Die nog steeds bestaat
Want dat Atlantis ooit gezonken is
Hier vlak voor de kust
En in een grote luchtbel nu
Op de bodem rust

Al pratend staat hij op
De jonge George van Dam
Loopt naar de zee, hij windt zich lichtjes op
De jonge George van Dam

Vertelt dat daar beneden een complex verrijst
Een soort van watermuur,
Die coherent blijkt qua substantiegraad
In z'n atoomstructuur,
En dat de neerwaartse expantiedruk de lucht fosfatiseert,
Zodat de zuurstof in Atlantis dus
Het zout neutraliseert.

Tot z'n navel in het nat,
Roept jonge George van Dam
ze goed moet weten dat
De taalconstructie van
Atlantis van de Grieken stamt,
en zo dus in 1 klap,
Aan de basis van Europa ligt,
en George doet nog een stap
Orerend over politiek, en de morele zin,
Van de ethica, het waterpeil reikt tot aan z'n kin

Met z'n lippen in het zout
De natte George van Dam
Explicerend zonder fout
Het zeeorganigram

Rita kijkt toe hoe de golfslag
Z'n lieve kruin verteert
Alleen z'n vinger is nog zichtbaar nu
Die druk gesticuleert
Ze ziet de oceaan zich sluiten
Om die trouwringvinger heen
Het is 20 juni, half vier
Rita is alleen

In een strandstoel zit ze daar
De weduwe van Dam
De handen stil, dun en grijzend haar
Weduwe van Dam

Het is 20 juni , half vier
En Rita richt zich op
Ze trekt de veters van haar schoenen los
Ondoet zich van een sok
Rokken uit, knopen los
Ze voelt zich niet eens moe
Er duikt een oude vrouw
Met rimpelvel naar Atlantis toe.

Atlantis

In einem Strandstuhl sitzt sie da
Die Witwe von Dam
Die Hände still, dünn und graues Haar
Witwe von Dam.
Es ist der 20. Juni, halb vier
Die Wasserlinie schiebt sich vor
50 Jahre von Ebbe und Flut
Verstrichen ohne Rast
Sie saß hier vor 50 Jahren auch
In demselben Stuhl
Und im Brandungsrauschen und dem Möwenschrei
Hört sie es wie damals

Rita, komm ins Meer
In einem Strandstuhl beisammen
Rita und ihr Mann
Frisch verheiratet, Liebling nennt er sie
Der junge George von Dam

Es ist der 20. Juni, halb vier
Und George redet und redet
Er erzählt ihr von einer alten Stadt
Die immer noch besteht
Denn dass Atlantis einst gesunken ist
Hier direkt vor der Küste
Und in einer großen Luftblase jetzt
Auf dem Grund ruht

Während er redet, steht er auf
Der junge George von Dam
Geht zum Meer, er regt sich leicht auf
Der junge George von Dam

Er erzählt, dass dort unten ein Komplex entsteht
Eine Art Wasserwand,
Die sich als kohärent erweist in ihrem Substanzgrad
In ihrer Atomstruktur,
Und dass der abwärts gerichtete Expansionsdruck die Luft phosphatisiert,
So dass der Sauerstoff in Atlantis also
Das Salz neutralisiert.

Bis zu seinem Bauchnabel im Nass,
Ruft der junge George von Dam
Sie muss gut wissen, dass
Die Sprachkonstruktion von
Atlantis von den Griechen stammt,
Und so also in einem Schlag,
An der Basis von Europa liegt,
Und George macht noch einen Schritt
Redet über Politik und den moralischen Sinn,
Von der Ethik, der Wasserstand reicht bis zu seinem Kinn

Mit seinen Lippen im Salz
Der nasse George von Dam
Erklärt ohne Fehler
Das Seeorganigramm

Rita schaut zu, wie die Wellen
Seine liebe Krone verzehren
Nur sein Finger ist jetzt noch sichtbar
Der druckvoll gestikuliert
Sie sieht den Ozean sich schließen
Um diesen Trauringfinger herum
Es ist der 20. Juni, halb vier
Rita ist allein

In einem Strandstuhl sitzt sie da
Die Witwe von Dam
Die Hände still, dünn und graues Haar
Witwe von Dam

Es ist der 20. Juni, halb vier
Und Rita richtet sich auf
Sie löst die Schnürsenkel ihrer Schuhe
Zieht sich eine Socke aus
Röcke aus, Knöpfe los
Sie fühlt sich nicht einmal müde
Es taucht eine alte Frau auf
Mit faltiger Haut, auf dem Weg nach Atlantis.

Escrita por: