poeziewoezie
Die nachten dat je wakker schrok, badend in het zweet
je ogen glazig, op je lippen slechts 1 kreet
je kokend bloed heet, gierend door je lijf
Jezus... wat een wijf !
Hoe ze naast je lag, en de slaap der feeën sliep
en zo bij jou, m'n vriend, het beest in leven riep
hoe je blind met volle teugen, van haar zoete pracht genoot
hoe j'als was was in haar handen, op sterven na dood
weet je nog, m'n vriend, wat j'in extase deed
hoe de duivel diep in jou, z'n hels geloof beleed
Wat jammer toch, vriend, dood-dood-jammer toch, vriend
Wat zonde dat ze nu poeziewoezieknuffelbeestje heet...
poeziewoezie
Las noches en las que te despertabas de golpe, bañado en sudor
tus ojos vidriosos, en tus labios solo un grito
tu sangre hirviente, rugiendo por tu cuerpo
¡Jesús... qué mujer!
Cómo ella yacía a tu lado, durmiendo el sueño de las hadas
y así, junto a ti, amigo mío, despertaba la bestia
cómo ciegamente disfrutabas a plenitud de su dulce belleza
cómo eras como cera en sus manos, casi muerto
te acuerdas, amigo mío, de lo que te llevó al éxtasis
cómo el diablo en lo más profundo de ti, profesaba su infernal fe
Qué lástima, amigo, qué lástima de muerte, amigo
Qué pecado que ahora se llame poesíaabrazoanimalito...