An den Mond (J. W. Goethe)
Füllest wieder Busch und Tal
Still mit Nebelglanz,
Lösest endlich auch einmal
Meine Seele ganz;
Breitest über mein Gefild
Lindernd meinen Blick,
Wie des Freundes Auge mild
Über mein Geschick.
Jeden Nachklang fühlt mein Herz
Froh- und trüber Zeit,
Wandle zwischen Freud´ und Schmerz
In der Einsamkeit.
Fließe, fließe, lieber Fluß!
Nimmer werd´ ich froh,
So verrauschte Scherz und Kuß,
Und die Treue so.
Ich besaß es doch einmal,
Was so köstlich ist!
Daß man doch zu seiner Qual
Nimmer es vergißt!
Rausche, Fluß, das Tal entlang,
Ohne Rast und Ruh,
Rausche, flüstre meinem Sang
Melodien zu,
Wenn du in der Winternacht
Wütend überschwillst,
Oder um die Frühlingspracht
Junger Knospen quillst.
Selig, wer sich vor der Welt
Ohne Haß verschließt,
Einen Freund am Busen hält
Und mit dem genießt,
Was, von Menschen nicht gewußt
Oder nicht bedacht,
Durch das Labyrinth der Brust
Wandelt in der Nacht.
Aan de Maan (J. W. Goethe)
Vul weer bos en dal
Stil met nevelglans,
Los eindelijk ook eens
Mijn ziel helemaal;
Breid over mijn veld
Verzachtend mijn blik,
Als de milde ogen
Van een vriend over mijn lot.
Elke nasmaak voelt mijn hart
Blij- en treurige tijd,
Wandel tussen vreugde en pijn
In de eenzaamheid.
Stroom, stroom, lieve rivier!
Nooit word ik weer blij,
Zo vervlogen grap en kus,
En de trouw zo.
Ik bezat het ooit,
Wat zo kostbaar is!
Dat men toch tot zijn kwelling
Het nooit vergeet!
Ruis, rivier, langs het dal,
Zonder rust en rust,
Ruis, fluister mijn lied
Melodieën toe,
Als je in de winternacht
Woedend overstroomt,
Of om de lentepracht
Van jonge knoppen groeit.
Gelukkig, wie zich voor de wereld
Zonder haat afsluit,
Een vriend aan de borst houdt
En daarmee geniet,
Wat, door mensen niet geweten
Of niet overwogen,
Door het labyrint van de borst
Wandelt in de nacht.