Vesilahden Veräjillä
Kasvoi kerran kaunis lapsi,
niin yleni Ukon poika,
Kirmu kiivas kassapäine,
Vesilahen vallasmiesi
Nelivuosna nelisteli,
paimenkoiral' kulleroitti,
viisivuosna hevon päällä,
uju yli Kaakilan lahden
Saapu Kirmun kotomaille,
miehenalun majasille,
HJunnun herra, ristimiesi,
kumartaja ristin Kiesun
Hunnun herra puhu paljo,
luikutteli lorujansa,
saarnojansa sepitteli,
uhkasi Ukon omia
Sep' oli liikaa Kirmuselle,
Vesilahen valtiaalle,
suurel' sotipäällikölle,
miekkajalle mahtavalle
Kirmu viisas vallitsija,
laitto säilöihin soturit
Vangitsihe Hunnun herran,
kiinni köytti Kiesun koion
Kirmu näin sanoiksi virkki,
Hunnun herralle huhuili:
"Jatä uskos, liity meihin,
mikäli mielit vielä elää!"
Pelänny ei Hunnun herra,
vielä viipy vaitonaisna,
Kirmun puolesta rukoili,
vaikka puuhun naulittaisi
Sakaselän Naulinkaril',
Hunnun herra unohettiin,
miettimähän, tuumimahan,
kuollako vai eikö kuolla
Yöhyellä pimiällä,
kirjokannel' kuutamolla,
tuli apu tovereilta,
Kiesun kuvan kumartajilta
Hilja-neito kiesulainen,
oli apu Hunnun herran,
lapsi kiinni lautassansa,
saapu kovalle karille
Hilja-neito hiljaa hiipi,
ohi kävi vartijoitten,
vapautti Hunnun herran,
Kerilahen salasaunaan
Kiroeli Kirmu paljo,
kunnei nähny vihulaista,
saaressansa satimessa,
Sakaselän Naulinkaril'
"Miksen kurja kuolettanu,
tappotyötä en tohtinu,'
henkeä vieny Hunnun hrrealt'
kuristanu kalantilaista?"
Kiinni saatiin Hunnun herra,
jälleen jäihe satimehen
Tällä kertaa ainaiseksi,
iäks' ikikuunaiseksi
Hunnun herran käet lähti,
kourat irtos' repimällä,
torsot verta hyrskähteli
Kiristivät kourantyngät,
raual' polttivat valtimot
Siihen suistu Hunnun herra,
väsy vanhus vaivaamasta
Kimun töitä kauhisteltiin,
teko pääty tarinoiksi,
noissa maissa messäsissä,
Vesilahen veräjillä
En las puertas de Vesilahti
Una vez creció un hermoso niño,
se convirtió en el hijo de Ukko,
Kirmu, de cabeza caliente,
el noble de Vesilahti.
A los cuatro años galopaba,
con su perro pastor dorado,
a los cinco años sobre un caballo,
nadaba sobre la bahía de Kaakila.
Llegó a la tierra de Kirmu,
a las moradas de los hombres,
el señor de HJunnun, tu cristiano,
adorador de la cruz de Kiesu.
El señor de Hunnu hablaba mucho,
cantaba sus canciones,
componía sus sermones,
amoraba a los de Ukko.
Esto fue demasiado para Kirmu,
para el señor de Vesilahti,
para el gran jefe de guerra,
para el poderoso espadachín.
Kirmu, sabio gobernante,
encarceló a los guerreros,
capturó al señor de Hunnu,
ataron al adorador de Kiesu.
Kirmu así habló,
a Hunnu le dijo:
'Deja tu fe, únete a nosotros,
si quieres seguir viviendo.'
El señor de Hunnu no tuvo miedo,
se mantuvo en silencio,
rogó por Kirmu,
incluso si lo clavaban en un árbol.
En la isla de Naulinkari,
el señor de Hunnu fue olvidado,
pensando, reflexionando,
si morir o no morir.
En la noche oscura,
con la luna brillando,
llegó la ayuda de los compañeros,
de los adoradores de Kiesu.
Hilja, la doncella de Kiesu,
fue la salvación del señor de Hunnu,
con su hijo en su bote,
llegaron a un duro escollo.
Hilja se deslizó en silencio,
pasó junto a los guardias,
liberó al señor de Hunnu,
en el sauna secreto de Kerilahi.
Kirmu maldijo mucho,
al no ver al enemigo,
atrapado en su isla,
en la isla de Naulinkari.
'¿Por qué no lo maté miserable,
no me atreví a matar,
le quité la vida al señor de Hunnu,
estrangulé al pescador?'
Capturaron al señor de Hunnu,
de nuevo quedó atrapado.
Esta vez para siempre,
por toda la eternidad.
Las manos del señor de Hunnu se fueron,
los brazos se desgarraron,
los torsos derramaron sangre.
Aprietan los muñones,
queman las venas con hierro.
Así cayó el señor de Hunnu,
un anciano cansado de sufrir.
Los actos de Kirmu fueron horrorosos,
su obra se convirtió en leyendas,
en esas tierras boscosas,
en las puertas de Vesilahti.