W Czarnej Urnie
W czarnej urnie moich wszystkich czarnych lat
Czarna b³yskawica spala czarny kwiat
Czarne s³oñca gasn¹, wschodzi czarny nów
Spieszmy siê nim, czarny dzieñ powróci znów
Twoje cia³o z³ote zwija siê jak dym
Drga i z³otym potem p³onie, a ja w nim
W czerni ton¹c pijê z³oto z Twoich ust
Tak jak tamtej wiosny sok z rozdartych brzóz
Ale wci¹¿ doko³a pe³znie tamten œwiat
Mych toporów krwawych, Twoich barwnych szmat
Wci¹¿ ciaœniejszy wokó³ popl¹tany kr¹g
Co raz czêœciej straszy zimno naszych r¹k
Ni nam samym, ni we dwoje zostaæ nam
Ni nam samym, ni bez siebie ¿yæ
Nie odmieni ¿aden spazm
Mg³y co by³a stal¹ w stal znów
Nie próbujmy jeszcze raz skuwaæ siê ³añcuchem s³ów
Ilu istnieñ czas jak jedna chwila zbieg³
Jak to dawno mo¿e tydzieñ, mo¿e wiek
Na mój bar³óg czas jak deszcz jesienny m¿y
Zmywa œlady moich ³ez i Twojej krwi
I okrywa z wolna zapomnienia p³aszcz
Noc, gdy pierwszy raz pluliœmy sobie w twarz
Œpiewališmy wtedy, szczêœcie - ja, Ty - fart
Jak sztylety wbici w siebie, a¿ do gard
Serce pêk³o z ¿alu, d³oni zimna kiœæ
Ogrzej nad popio³em ju¿ mo¿emy iœæ
Ty w swe zamki z b³ota, ja w œmierdz¹cy szynk
A dom pusty jak pa³acyk Mayerlink
Ilu istnieñ czas jak jedna chwila zbieg³
Jak to dawno mo¿e tydzieñ, mo¿e wiek
S³yszê Twój st³umiony g³os
Mówisz s³owa gorzkie przez ³zy
Lecz ju¿ we mnie tylko z³oœæ
Zimna wœciek³oœæ, ju¿ nie Ty
Ilu istnieñ czas jak jedna chwila zbieg³
Jak to dawno mo¿e tydzieñ, mo¿e wiek
En la urna negra
En la urna negra de todos mis años negros
Un relámpago negro quema una flor negra
Los soles negros se apagan, surge la luna negra
Apresurémonos antes de que el día negro regrese
Tu cuerpo dorado se retuerce como humo
Tiembla y arde en sudor dorado, y yo en él
Ahogándome en la oscuridad, bebo oro de tus labios
Como en aquella primavera el jugo de los abedules desgarrados
Pero aún alrededor se arrastra aquel mundo
De mis hachas sangrientas, tus coloridos harapos
Cada vez más estrecho el enredado círculo
Que cada vez más amenaza el frío de nuestras manos
Ni a nosotros mismos, ni juntos nos quedaremos
Ni a nosotros mismos, ni viviremos separados
Ningún espasmo cambiará
La niebla que era acero vuelve a ser acero
No intentemos una vez más encadenarnos con palabras
Cuántos seres el tiempo como un instante se deslizó
Cómo puede ser hace tanto, una semana, tal vez un siglo
Para mi barco el tiempo como la lluvia otoñal
Lava las huellas de mis lágrimas y tu sangre
Y lentamente cubre el manto del olvido
La noche en que por primera vez nos escupimos en la cara
Cantábamos entonces, felicidad - yo, tú - suerte
Como dagas clavadas el uno en el otro hasta la garganta
El corazón se rompió de tristeza, las manos frías como hielo
Ya podemos calentarnos sobre las cenizas e irnos
Tú en tus castillos de barro, yo en el ahumado mesón
Y la casa vacía como el palacete Mayerlink
Cuántos seres el tiempo como un instante se deslizó
Cómo puede ser hace tanto, una semana, tal vez un siglo
Escucho tu voz apagada
Dices palabras amargas entre lágrimas
Pero ya en mí solo queda la maldad
La furia fría, ya no eres tú
Cuántos seres el tiempo como un instante se deslizó
Cómo puede ser hace tanto, una semana, tal vez un siglo