Those Clouds Are Heavy, You Dig?
Once upon a time a cloud (a little cloud)
gathered her friends together and began to say, aloud,
"Friends, we can't find God. Isn't it odd?"
And they all agreed it was very odd, indeed,
to blow about the sky like a brainless seed.
"Something's really gone awry when older clouds oversimplify
when they say that it's just another day.
It's imperative we be somewhat more truly demonstrative
in becoming provocative.
Our parents neglect God, it's true - all their world is askew.
They go about bickering and scheme of possessing things
as though they own us, too, and own all that we do.
Yet they can't understand
just how foolish it is to build a house on sinking sand.
And when we cry
they say, "Oh my!
You'll grow out of it soon
and start singing a grown-up tune.'"
So the clouds made a vow,
since the grown-ups had lost God, somehow.
They would pick something out that would keep them aware
that they could take with them anywhere (like a lock of hair, or a pear)
- not an animal, or too big.
So the little ones looked around and up and down and in and out
and came up with a list:
They had a feather, erasers and string
pen knives and pencils and pieces of things
that they found in their pockets to spare
(and which they began to compare).
But the shiniest object (when looking them over) the thimble was brightest
and so they decided the thimble was rightest
for taking along and for knowing God was staying long and in their every day.
They knew where to find
their peace of mind
playing a game of tag or 'fame'
they simply had to call out the thimble's name.
Then, one day, the smallest
cloud took a big fall and
dropped the thimble from her hand.
And God turned to sand.
Just then, a wise old woman cloud happened along
and she asked the little cloud, "What's wrong?"
And the little cloud replied, "God's gone."
But the older cloud knew right away,
so she said to the little one, "Here's your thimble. I found it today."
Die Wolken zijn Zwaar, Snap je?
Er was eens een wolk (een kleine wolk)
verzamelde haar vrienden en begon hardop te zeggen,
"Vrienden, we kunnen God niet vinden. Is dat niet vreemd?"
En ze waren het er allemaal over eens, dat het heel vreemd was,
om door de lucht te zweven als een hersenloze zaad.
"Er is echt iets mis als oudere wolken het te simpel maken
als ze zeggen dat het gewoon weer een dag is.
Het is noodzakelijk dat we wat meer echt demonstratief zijn
in het provoceren.
Onze ouders verwaarlozen God, dat is waar - hun wereld is scheef.
Ze gaan maar door met ruziën en plannen om dingen te bezitten
alsof ze ook ons bezitten, en alles wat we doen.
Toch kunnen ze niet begrijpen
hoe dom het is om een huis op zinkende zand te bouwen.
En als we huilen
zeggen ze: "Oh mijn!
Je groeit er snel overheen
en begint een volwassen deuntje te zingen."
Dus de wolken deden een belofte,
omdat de volwassenen God op de een of andere manier kwijt waren.
Ze zouden iets kiezen dat hen bewust zou houden
waar ze overal mee naartoe konden nemen (zoals een haarlok, of een peer)
- geen dier, of te groot.
Dus de kleintjes keken rond en omhoog en omlaag en in en uit
en kwamen met een lijst:
Ze hadden een veer, gum en touw
penmessen en potloden en stukjes van dingen
die ze in hun zakken vonden om te delen
(en die ze begonnen te vergelijken).
Maar het glanzendste voorwerp (toen ze het bekeken) was de duimschroef het felst
en dus besloten ze dat de duimschroef het beste was
om mee te nemen en om te weten dat God lang zou blijven en in hun elke dag.
Ze wisten waar ze konden vinden
hun gemoedsrust
door een spelletje tik of 'roem'
hoefden ze alleen maar de naam van de duimschroef te roepen.
Toen, op een dag, viel de kleinste
wolk hard en
liet de duimschroef uit haar hand vallen.
En God veranderde in zand.
Juist toen kwam er een wijze oude vrouw-wolk voorbij
en ze vroeg de kleine wolk: "Wat is er aan de hand?"
En de kleine wolk antwoordde: "God is weg."
Maar de oudere wolk wist het meteen,
dus zei ze tegen de kleine: "Hier is je duimschroef. Ik heb hem vandaag gevonden."