You Ascendant
I had visions of you wandering alone
Daylight burst against printed flowers on your dress
And the sun in your hair silver white
I watched you walk
Purposefully along the shoulder of the highway
Indifferent to traffic and it to you
As if neither existed
Alone there like all of us
And the summer colors shone bright
Open fields of goldenrod
The sky soft stone
Sapphire and selenite
Agate
Blue lace
Pale white bone in brush
All things to dust return but you keep on
Heading westward quick down fulton street
As if a thing beyond compelled you walk now there
And you could not take your eyes away from it
And I could not either
And quickening your pace
Walking in the wind blown backwards toward home
Your face expressionless
You stopped suddenly
Still as carved stone
Waiting for the world to catch up
And I watched you
In awe always, even in dreams
You raised your arms
Cross-shaped like a monument
Feigning permanence there
Denying her death and yours
And traffic stopped to watch
I knew you'd leave then
Ascending heavenward to breathe
Never in panic again
Peace for you
Forever
Somewhere
I carried on in my visions
Tired and lost for years this way
Only half aware of the light
Shining against the dark
Bright until we die
When I die let me do so beside you
When we die let us go at the same time
When the end comes
Will we see bright lights burst through the evergreens?
Feel the blown sand at our ankles
Or hear rustling needles in the breeze?
Who can know?
If we could choose the way we leave
Fill out circles on a ballot sheet
Vote the way we'll go
How the noise will cease finally and forever for us both
What would we do?
How would we go?
Would we pass out in barracks beneath bedsheets
Brand new sneakers on our feet
Two by two into a comet tail
Peacefully to sleep
Forever dream?
When will we leave?
Will we all just disappear?
Or can we be hung up in a gallery
Displayed permanently forever with family
Painted in frames?
Variations on a theme?
How will we leave?
Cut in threes?
Displayed in glass cases?
Death in the mind of living things?
Can it be quietly?
Like in the morning drinking coffee with the sunrise
Through the lilies in the window of our bedroom to the garden
Or just drift off watching TV
6:30 in the evening
Never see it coming at all
Or can we live forever here
Be buried in our best memories
Drunk beside that drainage ditch
Road trip east of denver maybe
The prison in periphery
Life too beautiful too sweet despite everything
Could we choose to stay forever there and never leave?
How long do I have to fix this?
Years lost too indifferent and afraid
While you burst to earth around me like lightning at night
How'd I miss a thing so bright?
And where does the shame go now if never away?
No one to blame but me
I wanted everything
How'd I fail so badly?
I have visions of you wandering
Alone down every city street
Light shaded everything at once
And flowers burst against your knees
And you asked for me to leave
Graceful in your sprinting now through all wind
Your skin pale silver lightning
The seasons of your grief
But you are free now
And you asked for me to leave
I love you deeply then and now as ever
Never waver once again
At all in any timeline I will bend them all
To find you back to breathe
And you asked for me to leave
I will rend from you those dreams
Release the flowers in the street
Burn the monuments in plywood
And ascend there to be everything you need
I will be everything you need
I will be everything you need
I will be everything you need
Jij Opstijgend
Ik had visioenen van jou die alleen rondzwierf
Daglicht barstte tegen de bedrukte bloemen op je jurk
En de zon in je haar zilverwit
Ik keek naar je lopen
Doelbewust langs de kant van de snelweg
Onverschillig voor het verkeer en het voor jou
Alsof geen van beiden bestond
Alleen daar zoals wij allemaal
En de zomerkleuren straalden fel
Open velden van guldenroede
De lucht zacht als steen
Saffier en seleniet
Agaat
Blauwe kant
Bleekwit bot in het gras
Alle dingen keren terug tot stof maar jij gaat door
Snel westwaarts langs Fultonstraat
Alsof iets daarbuiten je dwingt om nu daar te lopen
En je kon je ogen er niet vanaf houden
En ik ook niet
En je versnelde je pas
Wandelend in de wind die je achteruit blies naar huis
Je gezicht zonder uitdrukking
Je stopte plotseling
Stil als gehouwen steen
Wachtend tot de wereld je inhaalt
En ik keek naar je
In ontzag altijd, zelfs in dromen
Je hief je armen op
Kruisvormig als een monument
Naar een blijvende aanwezigheid daar
Ontkennend haar dood en die van jou
En het verkeer stopte om te kijken
Ik wist dat je dan zou vertrekken
Opstijgend naar de hemel om te ademen
Nooit meer in paniek
Vrede voor jou
Voor altijd
Elders
Ik ging door in mijn visioenen
Vermoeid en verloren jaren zo
Slechts half bewust van het licht
Schijnend tegen het donker
Helder tot we sterven
Wanneer ik sterf, laat me dat dan naast jou doen
Wanneer we sterven, laten we dan tegelijk gaan
Wanneer het einde komt
Zullen we heldere lichten zien door de dennenbomen?
Voelen we de geblazen zand bij onze enkels
Of horen we ritselende naalden in de bries?
Wie kan het weten?
Als we de manier waarop we vertrekken konden kiezen
Vul dan cirkels op een stembiljet in
Stemmen hoe we zullen gaan
Hoe het geluid eindelijk en voor altijd voor ons beiden zal stoppen
Wat zouden we doen?
Hoe zouden we gaan?
Zouden we flauwvallen in barakken onder dekens
Nieuwe sneakers aan onze voeten
Twee aan twee in de staart van een komeet
Vredig in slaap vallen
Voor altijd dromen?
Wanneer zullen we vertrekken?
Zullen we allemaal gewoon verdwijnen?
Of kunnen we in een galerie worden opgehangen
Permanent tentoongesteld voor altijd met familie
Geschilderd in lijsten?
Variaties op een thema?
Hoe zullen we vertrekken?
In drieën gesneden?
Tentoongesteld in glazen kasten?
De dood in de geest van levende dingen?
Kan het stil zijn?
Zoals 's ochtends koffie drinken met de zonsopgang
Door de lelies in het raam van onze slaapkamer naar de tuin
Of gewoon wegdrijven terwijl we TV kijken
6:30 in de avond
Nooit zien het aankomen
Of kunnen we hier voor altijd leven
Begraven in onze mooiste herinneringen
Dronken naast die afwateringsgoot
Roadtrip oost van Denver misschien
De gevangenis in de periferie
Het leven te mooi, te zoet ondanks alles
Zouden we kunnen kiezen om daar voor altijd te blijven en nooit te vertrekken?
Hoe lang heb ik om dit op te lossen?
Jaren verloren, te onverschillig en bang
Terwijl jij als bliksem om me heen op aarde barstte
Hoe heb ik zo'n heldere zaak gemist?
En waar gaat de schaamte nu heen als het nooit weggaat?
Niemand om de schuld te geven behalve ik
Ik wilde alles
Hoe heb ik zo falen?
Ik heb visioenen van jou die rondzwerven
Alleen door elke stadsstraat
Licht schaduwde alles tegelijk
En bloemen barstten tegen je knieën
En je vroeg me om te gaan
Gracieus in je sprint nu door alle wind
Je huid bleek zilverbliksem
De seizoenen van je verdriet
Maar je bent nu vrij
En je vroeg me om te gaan
Ik hou diep van je toen en nu zoals altijd
Nooit meer wankelen
In geen enkele tijdlijn zal ik ze allemaal buigen
Om je terug te vinden om te ademen
En je vroeg me om te gaan
Ik zal die dromen van je scheuren
De bloemen op straat loslaten
De monumenten in multiplex verbranden
En daar opstijgen om alles te zijn wat je nodig hebt
Ik zal alles zijn wat je nodig hebt
Ik zal alles zijn wat je nodig hebt
Ik zal alles zijn wat je nodig hebt