Télégraphe
Télégraphe
Je prends la onzième ligne
Je valide mon ticket magnétique
Je ne suis plus capable de rester en surface
(Émotivité) J'établis le contact visuel
Je percute le couloir (couloir couloir)
Je ressens la vibration du contact sonore
Viens voir un peu ce qu'il se passe station Télégraphe
La honte te prend d'un coup, te jette dans un trou
Paris est une machine qui te perce la tête
Viens voir un peu ce qu'il se passe station Télégraphe
She wake up at the station for traffic exchange
Took the boat from express in Touquet Paris, plage
Bonjour à vous, je reviens vous importuner
Je vous explique ma vie problématique
J'me présente j'suis Véronique, on m'appelle la femme toxique
Ça fait 10 ans que j'm'encrasse, je n'connais plus la surface
Vous savez c'est pas facile, je n'ai pas de domicile
En plein dans la merde je vis
Dans le rectum de Paris
J'accelere et pousse le levier
Lui ne pense qu'à se piquer
J'me sens belle dans les tunnels
Mes pilules me donnent des ailes
La mort va bientôt m'appeler
Je vais devoir me lever
Cette odeur, quelle horreur
Oui j'ai peur, quelle horreur
Châtelet
Merci à vous d'avoir tenté votre chance
Pour vous la vie s'arrête là
Vous ne pourrez aller plus loin
Le crédit est épuisé, il n'y a plus d'issue
Retournez à Télégraphe, tout ça n'a plus d'importance
Telegraaf
Telegraaf
Ik neem de elfde lijn
Ik valideer mijn magneetkaart
Ik kan niet meer op de oppervlakte blijven
(Emotie) Ik maak oogcontact
Ik loop de gang in (gang gang)
Ik voel de trilling van het geluid
Kom eens kijken wat er gebeurt bij station Telegraaf
De schaamte overvalt je ineens, gooit je in een gat
Parijs is een machine die je hoofd doorboort
Kom eens kijken wat er gebeurt bij station Telegraaf
Ze wordt wakker op het station voor de verkeerswisseling
Nam de boot van de express in Touquet Parijs, strand
Hallo daar, ik kom jullie weer lastigvallen
Ik leg jullie mijn problematische leven uit
Ik stel me voor, ik ben Véronique, ze noemen me de toxische vrouw
Ik zit al 10 jaar vast, ik ken de oppervlakte niet meer
Jullie weten, het is niet makkelijk, ik heb geen huis
Ik leef midden in de ellende
In de kont van Parijs
Ik versnel en duw de hendel
Hij denkt alleen maar aan zich prikken
Ik voel me mooi in de tunnels
Mijn pillen geven me vleugels
De dood zal me snel bellen
Ik moet opstaan
Die geur, wat een afschuw
Ja, ik ben bang, wat een afschuw
Châtelet
Dank jullie dat jullie het geprobeerd hebben
Voor jullie stopt het leven hier
Jullie kunnen niet verder
De krediet is op, er is geen uitweg meer
Ga terug naar Telegraaf, dit alles doet er niet meer toe
Escrita por: Sacha Got & Marlon Magnée