SportCruiser
I took a flying lesson on my 33rd birthday, instead of calling you
Or parking on the block where our old place used to be
Genesee, genesee, genesee
Pathetic, I know - but sometimes I still like to park on that street
And have lunch in the car just to feel close to you
I was once in love with my life here
In that studio apartment with you
Little yellow flowers on the tops of trees as our only view
Out of the only window
Big enough for me to see our future through
But it turned out I was the only one who could see it
Stupid apartment complex
Terrible you
You, who I wait for
You, you, you
Like a broken record stuck on loop
So that day, on my birthday, I thought
Something has to change
You can’t always be about waiting for you
Don’t tell anyone, but part of my reasoning
For taking the flight class, was this idea that if I could become my own navigator
The captain of the sky
That perhaps I could stop looking for direction
From you
Well, what started off as an idea on a whim
Has turned into something more
Too shy to explain to the owners that my first lesson was just a one-time thing
I’ve continued to go to classes each week
At the precious little strip off Santa Monica and Bundy
And everything was going fine
We were starting with dips and loops
And then something terrible happened
During my fourth lesson in the sky
My instructor, younger than I, but as tough as you
Instructed me to do a simple maneuverer
It’s not that I didn’t do it
But I was slow to lean the sports cruiser into a right hand upward turn
Scared, scared that I would lose control of the plane
Not tactfully and not gently
The instructor shook his head, and without looking at me said
You don’t trust yourself
I was horrified
Feeling as though I’d somehow been found out
Like he knew me
How weak I was
Of course, he was only talking about my ability as a pilot in the sky
But I knew it was meant for me to hear those words
For me, they held a deeper meaning
I didn’t trust myself
Not just 25, 000 feet above the coast of Malibu
But with anything
And I didn’t trust you
I could’ve said something but I was quiet
Because pilots aren’t like poets
They don’t make metaphors between life and the sky
In the midst of this mid-life, meltdown, navigational exercise in self-examination
I also decided to do something else I always wanted to do
Take sailing lessons in the vibrant bay of Marina del Ray
I signed up for the class as Elizabeth Grant
And nobody blinked an eye
So, why was I so sure that when I walked
Into the tiny shack on Valley Way, someone would say
You’re not a captain of a ship, or a master of the sky!
No, the fisherman didn’t care, and so neither did I
And for a brief moment, I felt more myself than ever before
Letting the self proclaimed drunkard captain’s lessons
Wash over me like the foamy tops of the sea
Midway through my forehead burned
And my hands raw from driving
The captain told me the most important thing I’d need to know on the sea
Never run the ship into irons
That’s nautical terms for not sailing the boat directly into the wind
In order to do that though, you have to know where the wind is coming from
And you might not have time to look up to the mast
Or up further to the weathervane
So you have to feel where the wind is coming from
On your cheeks, and by the tips of the white waves from which direction they’re rolling
To do this, he gave me an exercise
He told me to close my eyes, and asked me
To feel on my neck which way the wind was blowing
I already knew I was going to get it wrong
The wind is coming from everywhere, I feel it all over I told him
No, he said “the wind is coming from the left
The portside
I sat waiting for him to tell me You don’t trust yourself
But he didn’t, so I said it for him
“I don’t trust myself”
He laughed gentler than the pilot
But still not realising that my failure
In the exercise was hitting me at a much deeper lever
It’s not that you don’t trust yourself, he said
It’s simply that you’re not a captain
It isn’t what you do
Then he told me he wanted me to practise everyday so I would get better
Which grocery store do you go to? He asked
To the Ralphs in the Palisades, I replied
“Okay. When you’re in the Ralphs in the Palisades
I want you, as you're walking from your car to the store
To close your eyes, and feel which way the wind is blowing
Now, I don’t want you to look like a crazy person crouching
In the middle of the parking lot
But everywhere you go
I want you to try and find which way the wind is coming in from
And then, determine if it’s from the port or starboard side
So when you’re back on the boat you have a better sense of it”
I thought his advice was adorable
I could already picture myself in the parking lot
Squinting my eyes with perfect housewives looking on
I could picture myself growing a better sense of which way the wind was blowing
And as I did, a tiny bit of deeper trust also began to grow within myself
I thought of mentioning it
But I didn’t
Because captain’s aren’t like poets
They don’t make metaphors between sea and sky
And as I thought that to myself
I realized
That’s why I write
All this circumnavigating the earth
Was to get back to my life
Six trips to the Moon for my poetry to arise
I’m not a captain
I’m not a pilot
I write!
I write
SportCruiser
Ik nam een vliegles op mijn 33e verjaardag, in plaats van jou te bellen
Of te parkeren op de straat waar ons oude huis ooit stond
Genesee, genesee, genesee
Zielig, dat weet ik - maar soms parkeer ik nog steeds op die straat
En eet ik in de auto lunch om me dicht bij jou te voelen
Vroeger hield ik van mijn leven hier
In dat studio appartement met jou
Kleine gele bloemen op de toppen van de bomen als ons enige uitzicht
Uit het enige raam
Groot genoeg om onze toekomst doorheen te zien
Maar het bleek dat ik de enige was die het kon zien
Stom appartement complex
Verschrikkelijk jij
Jij, op wie ik wacht
Jij, jij, jij
Als een versleten plaat die in de herhaling blijft hangen
Dus op die dag, op mijn verjaardag, dacht ik
Iets moet veranderen
Het kan niet altijd draaien om wachten op jou
Vertel het niemand, maar een deel van mijn reden
Voor het volgen van de vliegles, was het idee dat als ik mijn eigen navigator kon worden
De kapitein van de lucht
Misschien ik het zoeken naar richting
Van jou kon stoppen
Nou, wat begon als een idee uit een impuls
Is uitgegroeid tot iets meer
Te verlegen om de eigenaren uit te leggen dat mijn eerste les maar eenmalig was
Heb ik elke week lessen gevolgd
Bij het schattige kleine vliegveldje bij Santa Monica en Bundy
En alles ging goed
We begonnen met dips en lussen
En toen gebeurde er iets verschrikkelijks
Tijdens mijn vierde les in de lucht
Gaf mijn instructeur, jonger dan ik maar net zo stoer als jij
Me de instructie om een simpele manoeuvre uit te voeren
Het was niet dat ik het niet deed
Maar ik was traag om de sportcruiser in een rechts omhoog draai te laten leunen
Bang, bang dat ik de controle over het vliegtuig zou verliezen
Niet tactvol en niet voorzichtig
Schudde de instructeur zijn hoofd, en zonder naar me te kijken zei hij
Je vertrouwt jezelf niet
Ik was ontzet
Voelde me alsof ik op de een of andere manier ontdekt was
Alsof hij me kende
Hoe zwak ik was
Natuurlijk sprak hij alleen over mijn vermogen als piloot in de lucht
Maar ik wist dat het bedoeld was om die woorden te horen
Voor mij hielden ze een diepere betekenis
Ik vertrouwde mezelf niet
Niet alleen 25.000 voet boven de kust van Malibu
Maar met alles
En ik vertrouwde jou niet
Ik had iets kunnen zeggen maar ik was stil
Omdat piloten niet zoals dichters zijn
Ze maken geen metaforen tussen het leven en de lucht
Middenin deze mid-life, meltdown, navigatie oefening in zelfonderzoek
Besloot ik ook iets anders te doen dat ik altijd al wilde doen
Vaarlessen nemen in de levendige baai van Marina del Rey
Ik schreef me in voor de les als Elizabeth Grant
En niemand deed een ooglid omhoog
Dus waarom was ik zo zeker dat toen ik binnenliep
In het kleine huisje op Valley Way, iemand zou zeggen
Jij bent geen kapitein van een schip, of een meester van de lucht!
Nee, de visser gaf er niet om, en ik dus ook niet
En voor een kort moment voelde ik me meer mezelf dan ooit tevoren
De lessen van de zelfbenoemde dronkaard kapitein
Lieten me overweldigen als de schuimende toppen van de zee
Halverwege brandde mijn voorhoofd
En mijn handen waren rauw van het stuur
De kapitein vertelde me het belangrijkste dat ik op zee moest weten
Vaar nooit de boot in het snede
Dat zijn nautische termen voor het niet rechtstreeks de boot in de wind varen
Om dat te doen, moet je weten waar de wind vandaan komt
En misschien heb je geen tijd om naar de mast te kijken
Of verder omhoog naar de windvaan
Dus moet je voelen waar de wind vandaan komt
Op je wangen, en aan de punt van de witte golven waar ze vandaan rollen
Om dit te doen, gaf hij me een oefening
Hij zei dat ik mijn ogen moest sluiten, en vroeg me
Te voelen op mijn nek welke kant de wind waaide
Ik wist al dat ik het verkeerd zou hebben
De wind komt overal vandaan, voel het overal, zei ik tegen hem
Nee, zei hij, “de wind komt van links
Van de bakboordkant
Ik zat te wachten tot hij me zou zeggen Jij vertrouwt jezelf niet
Maar dat deed hij niet, dus zei ik het voor hem
“Ik vertrouw mezelf niet”
Hij lachte milder dan de piloot
Maar niet beseffend dat mijn falen
In de oefening me op een veel diepere manier raakte
Het is niet dat je jezelf niet vertrouwt, zei hij
Het is simpelweg dat je geen kapitein bent
Het is niet wat je doet
Toen vertelde hij me dat ik elke dag moest oefenen zodat ik beter zou worden
Welke supermarkt ga je naartoe? Vroeg hij
Naar de Ralphs in de Palissades, antwoordde ik
“Oké. Wanneer je in de Ralphs in de Palissades bent
Wil ik dat je, terwijl je van je auto naar de winkel loopt
Je ogen sluit en voelt welke kant de wind waait
Nu wil ik niet dat je eruitziet als een gekke persoon die zich verbergt
Midden in de parkeerplaats
Maar overal waar je gaat
Wil ik dat je probeert te achterhalen welke kant de wind vandaan komt
En dan, bepalen of het van de bakboord- of de stuurboordkant komt
Zodat je als je weer op de boot bent een beter gevoel hebt voor de wind”
Ik vond zijn advies schattig
Ik kon mezelf al in de parkeerplaats voorstellen
Met mijn ogen samenknijpen terwijl perfecte huismoeders toekeken
Ik kon me voorstellen dat ik een beter gevoel kreeg voor welke kant de wind waaide
En terwijl ik dat deed, begon er ook een klein beetje diepere vertrouwen binnenin mezelf te groeien
Ik dacht eraan het te noemen
Maar deed het niet
Omdat kapiteinen niet zoals dichters zijn
Ze maken geen metaforen tussen zee en lucht
En terwijl ik dat voor mezelf dacht
Realiseerde ik
Dat is waarom ik schrijf
Heel dit omzeilen van de aarde
Was om terug te keren naar mijn leven
Zes reizen naar de Maan voor mijn poëzie om te ontstaan
Ik ben geen kapitein
Ik ben geen piloot
Ik schrijf!
Ik schrijf
Escrita por: Lana Del Rey