L'Oubli
Elle marche, lente comme à contretemps
Subit son corps, tous ses mouvements
Elle regarde dehors pour voir s'il fait beau temps
Du fauteuil au divan
Du fauteuil au divan
Plus personne dont il faut prendre soin
Plus qu'une seule tasse à sortir le matin
Pour elle, rien n'est vraiment tout à fait comme avant
Du fauteuil au divan
Du fauteuil au divan
L'oubli
L'oubli comme une impasse sur les gestes qui blessent
L'oubli comme elle déplace son passé, sa tristesse
L'oubli est en surface ce qui nous fait souffrir
Mais c'est à l'intérieur ce qui la fait tenir
Elle est encore si belle à l'instant
Dans ses cheveux noirs, pas un cheveu blanc
Elle accepte son sort, sa mémoire qui fout le camp
Du passé au présent
Du passé
Je parle avec elle de tout, de rien
De son enfance, ça, ça elle s'en souvient
Mais du bouquet de roses que je vien d'apporter
Restera le parfum
Mais l'image envolée
L'oubli
L'oubli comme une impasse sur les gestes qui blessent
L'oubli comme elle déplace son passé, sa tristesse
L'oubli est en surface ce qui nous fait souffrir
Mais c'est à l'intérieur ce qui la fait tenir
L'oubli
L'oubli comme une impasse sur les gestes qui blessent
L'oubli comme elle déplace son passé, sa tristesse
L'oubli est en surface ce qui nous fait souffrir
Mais c'est à l'intérieur ce qui la fait tenir
L'oubli crève son coeur
Pour qu'il n'en reste rien
L'oubli comme un sauveur
C'est un mal pour un bien
L'oubli est un espace que personne ne comprend
Mais pour elle c'est la place qu'enfin son âme reprend
De Vergetelheid
Ze loopt, traag als een verkeerde timing
Ondergaat haar lichaam, al haar bewegingen
Ze kijkt naar buiten om te zien of het mooi weer is
Van de fauteuil naar de bank
Van de fauteuil naar de bank
Niemand meer om voor te zorgen
Slechts één kopje om 's ochtends te pakken
Voor haar is niets echt meer zoals het was
Van de fauteuil naar de bank
Van de fauteuil naar de bank
De vergetelheid
De vergetelheid als een doodlopende weg voor de daden die pijn doen
De vergetelheid zoals ze haar verleden, haar verdriet verplaatst
De vergetelheid is aan de oppervlakte wat ons doet lijden
Maar van binnen is het wat haar doet volhouden
Ze is nog steeds zo mooi op dit moment
In haar zwarte haar, geen enkel wit haar
Ze accepteert haar lot, haar geheugen dat verdwijnt
Van het verleden naar het heden
Van het verleden
Ik praat met haar over alles, over niets
Over haar kindertijd, dat, dat herinnert ze zich
Maar van de boeket rozen die ik net heb gebracht
Blijft de geur hangen
Maar het beeld is verdwenen
De vergetelheid
De vergetelheid als een doodlopende weg voor de daden die pijn doen
De vergetelheid zoals ze haar verleden, haar verdriet verplaatst
De vergetelheid is aan de oppervlakte wat ons doet lijden
Maar van binnen is het wat haar doet volhouden
De vergetelheid
De vergetelheid als een doodlopende weg voor de daden die pijn doen
De vergetelheid zoals ze haar verleden, haar verdriet verplaatst
De vergetelheid is aan de oppervlakte wat ons doet lijden
Maar van binnen is het wat haar doet volhouden
De vergetelheid doorboort haar hart
Zodat er niets meer overblijft
De vergetelheid als een redder
Het is een kwaad voor een goed
De vergetelheid is een ruimte die niemand begrijpt
Maar voor haar is het de plek die eindelijk haar ziel terugneemt