Inner Peace
(I've been searching)
(For something inside the noise)
But silence screams louder
When it lives in your voice
I let the chaos settle in
Built a temple from my skin
A thousand thoughts, none of them mine
I drown in stillness every time
Can't fake a smile when I'm alone
Can't feel the light when I've turned to stone
But I'm tired of fighting shadows in my head
I'm tired of waking up and feeling half-dead
If peace exists beyond this cage
Then let me burn and turn the page
Is this what they call inner peace?
A war inside that never leaves
I'm bleeding out, but still I breathe
Maybe pain is how I'm freed
Is this what they call release?
No heaven, no hell, just quiet grief
But if I break, at least I'll be
Something closer to inner peace
I lit a fire, but I froze
In comfort's grip, I came too close
To losing who I swore I'd be
A ghost with eyes that cannot see
So I scrape my soul against the floor
Just to feel something more
All these voices beg for silence
But I was raised on inner violence
If healing means I bleed again
Then open every wound, my friend
Is this what they call inner peace?
A war inside that never leaves
I'm bleeding out, but still I breathe
Maybe pain is how I'm freed
Is this what they call release?
No heaven, no hell, just quiet grief
But if I break, at least I'll be
Something closer to inner peace
(Let it break, let it burn)
(There's no calm without the storm)
(If I'm lost, then let me be)
(If I fall don't rescue me)
I used to think that peace was still
A mirror lake, a silent hill
But now I know it's rising smoke
It's crying hard and never spoke
(Is this what they call inner peace?)
(When all is gone, and I'm released)
(I'm not afraid of losing me)
'Cause what remains is finally free
This is what I call release
No more chains, no more deceit
I cracked, I burned, I ceased to be
And now I live in inner peace
Innerlijke Vrede
(Ik ben aan het zoeken)
(naar iets in de ruis)
Maar stilte schreeuwt harder
Als het in jouw stem leeft
Ik laat de chaos binnenkomen
Bouwde een tempel van mijn huid
Duizend gedachten, geen van mij
Ik verdrink in stilte elke keer
Kan geen glimlach faken als ik alleen ben
Kan het licht niet voelen als ik tot steen ben verhard
Maar ik ben moe van het vechten tegen schaduwen in mijn hoofd
Ik ben moe van wakker worden en me halfdood voelen
Als vrede bestaat buiten deze kooi
Laat me dan branden en de pagina omslaan
Is dit wat ze innerlijke vrede noemen?
Een oorlog van binnen die nooit verdwijnt
Ik bloed uit, maar toch adem ik
Misschien is pijn hoe ik bevrijd word
Is dit wat ze loslaten noemen?
Geen hemel, geen hel, alleen stille rouw
Maar als ik breek, ben ik tenminste
Iets dichter bij innerlijke vrede
Ik stak een vuur aan, maar ik bevroor
In de greep van comfort kwam ik te dichtbij
Om te verliezen wie ik zwoer te zijn
Een geest met ogen die niet kunnen zien
Dus schraap ik mijn ziel over de vloer
Gewoon om iets meer te voelen
Al deze stemmen smeken om stilte
Maar ik ben opgevoed met innerlijk geweld
Als genezing betekent dat ik weer bloed
Open dan elke wond, mijn vriend
Is dit wat ze innerlijke vrede noemen?
Een oorlog van binnen die nooit verdwijnt
Ik bloed uit, maar toch adem ik
Misschien is pijn hoe ik bevrijd word
Is dit wat ze loslaten noemen?
Geen hemel, geen hel, alleen stille rouw
Maar als ik breek, ben ik tenminste
Iets dichter bij innerlijke vrede
(Laat het breken, laat het branden)
(Er is geen rust zonder de storm)
(Als ik verloren ben, laat me dan zijn)
(Als ik val, red me dan niet)
Ik dacht vroeger dat vrede stil was
Een spiegelmeer, een stille heuvel
Maar nu weet ik dat het opstijgende rook is
Het huilt hard en sprak nooit
(Is dit wat ze innerlijke vrede noemen?)
(Als alles weg is, en ik ben vrij)
(Ik ben niet bang om mezelf te verliezen)
Want wat overblijft is eindelijk vrij
Dit is wat ik loslaten noem
Geen ketens meer, geen bedrog meer
Ik brak, ik brandde, ik hield op te zijn
En nu leef ik in innerlijke vrede