395px

Die Schuld des Kapitals

Leen Jongewaard

De schuld van 't kapitaal

't Was een knul van achttien jaren,
Nog wel groen, maar fors gebouwd
Die werd tuinknecht onder Laren
En dat heeft hem diep berouwd

refren':
Mensen, noem elkaar geen mietje
Eenmaal zing je allemaal,
Allemaal het ouwe liedje:
't Is de schuld van 't kapitaal

De mevrouw wier gras hij maaide
Riep hem binnen voor de thee,
Waarbij zij zijn krullen aaide,
Wat hem eerst nog niet veel dee

refren'

Zij verleidde 'm in het schuurtje
Bij de schoffel en de schaar
En alras voor nog een uurtje
Moest hij mee naar haar boudoir

refren'

En meteen voor vast genomen,
Deed 'ie wat ze van hem wou
Van de tuin zou niks meer komen,
Er kwam veel meer van mevrouw

En hij raakte zo van zinnen
Dat 'ie 't gras niet meer wou doen
Als 'ie werkte was het binnen,
En daar was al niks meer groen

refren'

Toen ontdekte hij op een morgen
Dat de bakker en de post
Vele malen 's nachts bezorgden
En dat hij werd afgelost

refren'

En zo kreeg na deze dame
Ook de grote stad hem klein,
Want hoe vindt een vakbekwame
Tuinknecht werk op 't Leidscheplein?

't Water van de gracht ging lokken,
't Droevig einde leek nabij, -
Toen 'ie plots werd weggetrokken
Door een pacifist die zei:

refren'

Zo loopt hij, pas 18 jaren
En met een brutale kop,
Bij een villa onder Laren
Met een bord en daar staat op:

refren'

Die Schuld des Kapitals

'Es war ein Bursche von achtzehn Jahren,
Noch recht grün, doch kräftig gebaut.
Er wurde Gärtner unter Laren,
Und das hat ihn tief bereut.

Refrain:
Menschen, nennt euch nicht gegenseitig Feiglinge,
Einmal singt ihr alle zusammen,
Alle das alte Lied:
Es ist die Schuld des Kapitals.

Die Dame, deren Gras er mähte,
Rief ihn hinein auf einen Tee,
Dabei strich sie über seine Locken,
Was ihm anfangs nicht viel tat.

Refrain:

Sie verführte ihn im Schuppen,
Bei der Hacke und der Schaufel,
Und bald für noch eine Stunde
Musste er mit in ihr Boudoir.

Refrain:

Und sofort fest entschlossen,
Tat er, was sie von ihm wollte.
Von der Gartenarbeit kam nichts mehr,
Es kam viel mehr von der Dame.

Und er verlor so den Verstand,
Dass er das Gras nicht mehr machen wollte.
Wenn er arbeitete, war es drinnen,
Und da war nichts mehr grün.

Refrain:

Dann entdeckte er eines Morgens,
Dass der Bäcker und die Post
Vielmals nachts zustellten,
Und dass er abgelöst wurde.

Refrain:

Und so wurde nach dieser Dame
Auch die große Stadt ihm klein,
Denn wie findet ein Fachmann,
Gärtner Arbeit am Leidseplein?

Das Wasser des Kanals lockte,
Das traurige Ende schien nah,
Als er plötzlich weggezogen wurde
Von einem Pazifisten, der sagte:

Refrain:

So läuft er, erst 18 Jahre,
Und mit einem frechen Kopf,
Bei einer Villa unter Laren,
Mit einem Schild, darauf steht:

Refrain:

Escrita por: