Namenmedley
Elke keer als Karel bij me kome wil
Met dat rooie haar en met zie zwarte bril
Zit ik al bij voorbaat boven op de kast
Schrik ik me de pleuris en ik roep alvast:
Nee Karel, nee Karel niet vandaag
Nee Karel, ne, al wil je nog zo graag
D'r zijn van die dagen dat ik niks kan velen
Ga maar liever schaken met de interlectuelen
Wie weet wil ik morgen, maar dat is nog de vraag
Dus nee Karel, echt Karel, heus Karel
Weg Karel, absoluut niet vandaag
Margootje, Margootje
Ze klom op mijn broodje
Ze trok aan mijn haar
Ze zat op mijn mouw
M'n kleine vriendinnetje
Zo'n neussie, zo'n kinnetje
Ze riep in m'n oor, o ik hou zo van jou
Margootje, Margootje
In d'r kleine Peugeootje
Margootje, Margootje uit Madurodam
Doe je wollen sokjes aan, Marjoliene
Kom langs de zoldertrap zo zachtjes als je kan
Waarom denk je, dat de maan daar staat te schijnen?
Marjoleine, 'k word er zo weemoedig van
Hier beneden ligt het perkje te geuren
Het decor voor het begin van een roman
Waarom blijf je nou nog boven zitten zeuren
Marjoleine, Marjoleine doe je wollen sokjes
Kom, Kees het is maar tijdelijk
't zal wel weer overgaan
Kom Kees, bekijk het lijden eens aan
Rotzooi is onvermijdelijk
Laat ze d'r gang maar gaan
't Waait weer vooybij geleidelijk aan
donkere dagen, pokken en plagen
tegenspoed
schoppen en slagen moet je verdragen
't Komt weer goed
Kom Kees, het is maar tijdelijk
Zet al je zorg opzij
Kom Kees, het gaat allemaal weer voorbij
Kom Kees, het gaat allemaal weer voorbij
Medley de Nombres
Cada vez que Carlos quiere venir
Con ese pelo rojo y sus lentes negros
Ya estoy anticipadamente arriba del armario
¡Me asusto un montón y ya grito de antemano:
No Carlos, no Carlos, no hoy
No Carlos, no, aunque lo desees tanto
Hay días en los que no puedo soportar nada
Mejor ve a jugar ajedrez con los intelectuales
Quién sabe si mañana, pero eso aún está en duda
Así que no Carlos, en serio Carlos, de verdad Carlos
Vete Carlos, absolutamente no hoy
Margot, Margot
Subió a mi sándwich
Tiró de mi pelo
Se sentó en mi manga
Mi pequeña amiguita
Con su naricita, su barbillita
Gritó en mi oído, oh, te quiero tanto
Margot, Margot
En su pequeño Peugeot
Margot, Margot de Madurodam
Ponte tus calcetines de lana, Marilina
Ven por la escalera del ático tan suavemente como puedas
¿Por qué crees que la luna está brillando allí?
Marilina, me pone tan melancólico
Aquí abajo el jardín huele a flores
El escenario para el comienzo de una novela
¿Por qué sigues arriba quejándote?
Marilina, Marilina, ponte tus calcetines de lana
Vamos, Carlos, es solo temporal
Pasará pronto
Vamos, Carlos, observa el sufrimiento
El desastre es inevitable
Déjalos hacer lo que quieran
Poco a poco se irá
Días oscuros, enfermedades y plagas
Adversidad
Patadas y golpes debes soportar
Todo mejorará
Vamos, Carlos, es solo temporal
Deja tus preocupaciones de lado
Vamos, Carlos, todo esto pasará
Vamos, Carlos, todo esto pasará