Als Catars
"The last bastion, the last icon of resistance has fallen.
In the ten months of siege the small garrison never stood a chance.
And shorthanded, hungry and numb with cold, their surrender was
close at hand. Yet clemency was given to all those who renounced
their beliefs. For the others a fiery fate awaited them.
An armistice of fourteen days was granted to convince them
of the one true faith."
And the omens were right
For king and for God
The eagles nest suppressed
A victory born in pain
The war now finished at last
By the powers from above
Undisturbed, determined, undaunted
For the cross and the crusade
I had to give up for my people
Hunger and thirst forced me to surrender
My fortress was a refuge for the good
But with the treason of Toulouse, we never stood a chance
It was beyond my power
Their intolerant policy
For indulgence and tyranny
Blood of child and woman sticks to their hands
Oh lord, we'll meet you soon
Dispelled by defenders of the flesh
But never have we sighed in the face of death
With hand on the heart we'll meet our end
Never!
Never!
Shall we surrender to a wrong god!
Ever!
Forever!
The last step on the way home!
Now follow me my children
Don't fear the fire, don't linger, be brave
We have made a vow and can't go back
The mercy of God will guide us through
Look they're preparing the pyres
With straw and wood
Where our houses once stood
The blood of innocence sticks to their hands
Our spirits will be finally free
Back to the place where they belong
Have pity on them for they don't see
Trust our Father, he'll make us strong
Never!
Never!
Shall we surrender to a wrong god!
Ever!
Forever!
The last step on the way home!
And on the 15th of March the catholic army
entered the fortress of Montségur and captured
the inhabitant heretics. The morning after
they were led downhill and executed. The quiet
Murmuring of their prayers was drown out by
the igniting fire beneath their feet. And then,
no sound was heard but tears and sorrow.
By then, resistance had fallen, but a small group had escaped the enclosure of Montségur,
carrying with them the heretic treasure. They
Fled to the surrounding woods, hid in caves
and traveled by night. Their only assignment,
to find a safe haven for their secret and forbidden words."
Never!
Never!
Shall we surrender to a wrong god!
Ever!
Forever!
The last step on the way home!
Als Catars
"Het laatste bastion, het laatste icoon van verzet is gevallen.
In de tien maanden van belegering had de kleine garnizoen nooit een kans.
En met te weinig mensen, hongerig en verdoofd van de kou, was hun overgave
dichtbij. Toch werd genade gegeven aan allen die hun overtuigingen verloochen.
Voor de anderen wachtte een vurig lot.
Een wapenstilstand van veertien dagen werd verleend om hen te overtuigen
van het enige ware geloof.
En de voortekenen waren juist
Voor koning en voor God
Het nest van de arenden onderdrukt
Een overwinning geboren in pijn
De oorlog is nu eindelijk voorbij
Door de krachten van boven
Ongestoord, vastberaden, onverschrokken
Voor het kruis en de kruistocht
Ik moest opgeven voor mijn volk
Honger en dorst dwongen me tot overgave
Mijn vesting was een toevlucht voor de goeden
Maar met de verraad van Toulouse, hadden we nooit een kans
Het was buiten mijn macht
Hun intolerante beleid
Voor genade en tirannie
Bloed van kind en vrouw kleeft aan hun handen
Oh heer, we ontmoeten u snel
Verdreven door verdedigers van het vlees
Maar nooit hebben we gezucht in het aangezicht van de dood
Met hand op het hart zullen we ons einde ontmoeten
Nooit!
Nooit!
Zullen we ons overgeven aan een verkeerde god!
Nooit!
Voor altijd!
De laatste stap op de weg naar huis!
Volg me nu, mijn kinderen
Vrees het vuur niet, blijf niet hangen, wees moedig
We hebben een belofte gedaan en kunnen niet terug
De genade van God zal ons leiden
Kijk, ze bereiden de brandstapels voor
Met stro en hout
Waar onze huizen ooit stonden
Het bloed van onschuld kleeft aan hun handen
Onze geesten zullen eindelijk vrij zijn
Terug naar de plek waar ze thuishoren
Heb medelijden met hen, want ze zien het niet
Vertrouw onze Vader, hij zal ons sterk maken
Nooit!
Nooit!
Zullen we ons overgeven aan een verkeerde god!
Nooit!
Voor altijd!
De laatste stap op de weg naar huis!
En op de 15e maart viel het katholieke leger
de vesting van Montségur binnen en ving
de inwonende ketters. De ochtend daarna
werden ze naar beneden geleid en geëxecuteerd. De stille
Flonkerende van hun gebeden werd overstemd door
het ontbranden van het vuur onder hun voeten. En toen,
was er geen geluid te horen behalve tranen en verdriet.
Tegen die tijd was het verzet gevallen, maar een kleine groep had de omheining van Montségur weten te ontvluchten,
met zich meedragend de ketterse schat. Ze
vluchtten naar de omliggende bossen, verstopten zich in grotten
en reisden 's nachts. Hun enige opdracht,
was een veilige haven te vinden voor hun geheime en verboden woorden.
Nooit!
Nooit!
Zullen we ons overgeven aan een verkeerde god!
Nooit!
Voor altijd!
De laatste stap op de weg naar huis!"