Αιμάτινες Σκιές Από Απόσταση
Στις εξιστορήσεις της ζωής σου
συχνά ανταποκρίνομαι
με ρίγη στη ραχοκοκκαλιά
τυλίγομαι σε κουβέρτα πορτοκαλιά
γίνομαι συρφετός, τυφλός που καταλήγει
στην άκρη του ντιβανιού, του γκρεμού
ανίκανος στα δάκρυα και στην ποίηση
ζητώντας άλλου είδους όραση
καθώς είμαστε πια μεγάλα παιδιά
που χρειάζονται πολλά δάχτυλα
για να μετρήσουν τον πίσω χρόνο
να βυθίσουν μακριά δάχτυλα
για ν’ αγγίξουν τον αρχικό πόνο
ώστε να μπορούν να διατηρήσουν τη χαρά
Το λέω ξανά
το λέω ξανά
Στις εξιστορήσεις της ζωής σου
συχνά ανταποκρίνομαι
με ρίγη στη ραχοκοκκαλιά
τυλίγομαι σε κουβέρτα πορτοκαλιά
γίνομαι συρφετός, τυφλός που καταλήγει
στην άκρη του ντιβανιού, του γκρεμού
ανίκανος στα δάκρυα και στην ποίηση
ζητώντας άλλου είδους όραση
Τότε μόνο ξαφνικά κι ορμητικά έρχεται η επιβίωση
και με βάζει σε αναγκαστική απογείωση
με ταχύτητα αμυντική σχεδόν φωτός
Απομακρύνομαι
μέσα σε θόλο άπειρου ιριδισμού
κι έτσι σε βλέπω, φίλε, αιμάτινη σκιά ενός ρυθμού
Είτε συμφωνείς, είτε διαφωνείς
είτε βρεθείς σε αφωνία
συμπαίχτη στην ίδια συγχορδία
μαζί με μας
επώνυμου συνθέτη ενός μεγάλου επιτραπέζιου παιχνιδιού
που μερικοί το ονομάζουν ιστορία
και μερικοί το ονομάζουν ιστορία της ηδονής
Sombras Sangrientas a Distancia
En las narraciones de tu vida
a menudo respondo
con escalofríos en la columna
envuelto en una manta naranja
me convierto en un desastre, ciego que termina
en el borde del sofá, del acantilado
incapaz ante las lágrimas y la poesía
buscando una visión diferente
ya que somos grandes niños ahora
que necesitan muchos dedos
para contar el tiempo pasado
hundir dedos largos
para tocar el dolor inicial
para poder mantener la alegría
Lo digo de nuevo
Lo digo de nuevo
En las narraciones de tu vida
a menudo respondo
con escalofríos en la columna
envuelto en una manta naranja
me convierto en un desastre, ciego que termina
en el borde del sofá, del acantilado
incapaz ante las lágrimas y la poesía
buscando una visión diferente
Entonces solo de repente y enérgicamente llega la supervivencia
y me pone en un despegue forzado
a una velocidad defensiva casi de luz
Me alejo
en un torbellino de iridiscencia infinita
y así te veo, amigo, una sombra sangrienta de un ritmo
Ya sea que estés de acuerdo o no
ya sea que te quedes en silencio
compañero en la misma armonía
junto a nosotros
compañero del compositor de un gran juego de mesa
al que algunos llaman historia
y algunos llaman historia del placer