Geen eeuwig gouden bergen
Ik was verlegen als je naar me lachte
Ik werd er zenuwachtig van en blij
En steeds ontredderde jij mijn gedachten
Als je op jouw manier iets aardigs zei
Een complimentje dat ik niet verwachtte
Zo lief en helemaal alleen voor mij
Ik dacht: wat is het toch dat mij bezielt?
Tot ik ontdekte dat ik van je hield
Jij nam mijn hand en leidde mij op paden
Waarlangs verliefde mensen altijd gaan
Jij zong een zo sublieme serenade
Die ik uiteindelijk niet kon weerstaan
En hoe het verder ging, dat laat zich raden
Jij gaf mij telkens weer het wonder aan
En ik heb telkens weer voor jou geknield
Omdat m'n hele wezen van je hield
Maar d'r bestaan geen eeuwig gouden bergen
Een lente blijft niet altijd even groen
Je kunt en mag dat ook niet van het leven vergen
Straks zal nooit meer kunnen zijn als toen
Ik zal Sneeuwwitje zijn, maar zonder dwergen
En jij hebt met toverprinsen niks van doen
Maar soms denk ik: overmorgen ben ik oud
En ik weet niet eens of ik nog wel van houd
Sin montañas doradas eternas
Yo me ponía nervioso cuando me sonreías
Me ponía ansioso y feliz
Y siempre desordenabas mis pensamientos
Cuando decías algo amable a tu manera
Un cumplido que no esperaba
Tan dulce y completamente para mí
Pensaba: ¿qué es lo que me inspira?
Hasta que descubrí que te amaba
Tomaste mi mano y me llevaste por caminos
Por donde siempre van las personas enamoradas
Cantaste una serenata tan sublime
Que al final no pude resistir
Y cómo siguió, eso se puede adivinar
Siempre me regalabas la maravilla
Y siempre me arrodillé ante ti
Porque todo mi ser te amaba
Pero no existen montañas doradas eternas
Una primavera no siempre permanece tan verde
No puedes ni debes exigirle eso a la vida
Mañana nunca podrá ser como ayer
Seré Blancanieves, pero sin enanitos
Y tú no tienes nada que ver con príncipes encantados
Pero a veces pienso: pasado mañana seré viejo
Y ni siquiera sé si seguiré amando